|
Dana
Fuchs
Dit jaar was de afsluiter van het
Moulin Blues festival: Dana Fuchs, een middelgrote
blondine met veel, héél veel haar en voor de
rest stembanden van ruim 1 meter 50. Dit festival
seizoen is voor deze New Yorkse vooral gericht op
Europa, Duitsland, Nederland en nog een paar
landen voor 1 of meerdere concerten. Dana Fuch
is een zangeres, die ook acteert in films, Across
the universe was haar grote doorbraak in 2007
onder regie van Julie Taymor. Een film gebaseerd
op de songs van The Beatles een musical dus in de
traditie van Moulin Rouge om er maar een te
noemen. Verder was zij daarvoor ook op de planken
te zien in de rol van Janis Joplin. Een zangers
die acteert en dat is te zien op het podium, Fuchs
maakt schaamteloos contact, even schaamteloos
maakt ze gebruik van de fotograven voor het
podium, ze wéét dat ze mooi plaatje maakt! Nu kan je
dat duiden als onecht…niet in het geval van
Fuchs het is een van God gegeven talent dat zij
alleen maar terecht gebruikt. Vergeet niet dat zij
beschikt over een bijzonder krachtige stem… om
maar eens een behoorlijk understatement te
gebruiken! Alhoewel ze al jaren in New York woont,
begon het voor Dana in 1976, in het gehucht
Wildwood, op
het platteland van Florida en omdat zij al vroeg
boordevol ambitie zat was dat bepaald
ongemakkelijk. “
Fuchs daarover: ‘Ik
moet toegeven dat opgroeien in een kleine
gemeenschap als Wildwood voor mij behoorlijk
frustrerend was, het is te klein te burgerlijk om
je te ontplooien, ik wilde altijd de grote wereld
en elke keer als ik een boek las of een film zag
over New York wist ik het zeker dát wil ik….
Daar wil ik naar toe!’. ‘Op
m’n 19e was het zover, vol gepakt met
ambities vertrok ik naar The Big Apple, ik wist
dat ik daar zou slagen, immers: dit is een stad
waar alles mogelijk is? Mijn voornaamste reden was
wel de muziek.. ik wist al jaren dat NY mijn
eigenlijke thuis was’ .
 Zoals zo
vaak blijkt het echte leven heel ver van
dromenland af te liggen en Fuchs raakt in no time
aan lager wal, op haar 19e lijkt ze het
zoveelste kansloze plattelands dromertje aan de
Lower East side van Manhattan. Als haar oudere
zuster zelfmoord pleegt werkt dat als een soort
van Wake up call voor Dana en met hernieuwd elan
begint ze de Bluesclubs te bezoeken en mee te doen
aan Jam sessies. Teruggaan was nooit een optie.
DF: ‘Terug gaan naar
Wildwood was nooit een optie voor mij, ik wist
gewoon dat NY mijn thuis was toen ik daar liep en
daar was ik van
overtuigd, wat er ook zou gebeuren.’ Na
het verdriet om mijn zus en alle andere zorgen
wist ik dat ik daar doorheen moest, het zou me
harden, het zou me uiteindelijk dichter bij m’n
droom brengen’ die droom kwam uit toen ik Jon
ontmoette (Jon Diamond een druk bezette sessie
gitarist uit NY die onder anderen werkte met Joan
Osborne en die de muzikale partner van Dana zou
worden) met Jon was er meteen een klik, ook de
songwriting gaat fantastisch met hem, ik doe de
lyrics en hij maakt er muziek bij we voelen het
zelfde dus er is chemie.
De samenwerking met Jon Diamond
leid tot de oprichting van The Dana Fuchs band en
na twee jaar de clubs in NY te hebben bespeeld
besluiten de twee dat het tijd wordt voor hun
eigen kunstje, ze zetten zich aan het schrijven
van songs en slaan met eigen materiaal opnieuw de
harde weg van de Club tour in. Op dat moment
draait in NY ook de musical “Love Janis” een
voorstelling over het leven van Janis Joplin, de
producers van die show horen over fantastische
stemgeluid van Fuchs en vragen haar auditie te
doen. Fuchs zingt een couplet uit “piece of my
heart” en wordt ter plaatse aangenomen
DF ‘Ik word altijd
vergeleken met Janis, dat is altijd al zo geweest,
ik moet echter wel bekennen dat voordat ik in Love
Janis stond, ik maar weinig van het fenomeen Janis
Joplin af wist, ik had nog nooit echt aandachtig
naar haar muziek geluisterd. Toen ik me echter in
haar leven moest verdiepen vanwege de rol, bleek
het dat we echt heel veel gemeen hebben, we hebben
dezelfde voorbeelden, ik groeide op in kleine
plaats waar ik me niet thuis voelde, dat had zij
ook. Net als voor Janis was de muziek mijn enige
ontsnappings mogelijkheid….. je zou kunnen
zeggen dat we alle twee blanke Zuidelijke meisjes
zijn die aangetrokken werden door zwarte soulvolle
Blues muziek. Ik vind het nu een eer als mensen me
vergelijken met Janis, daardoor is het ijs vaak
gebroken en nemen ze de tijd om naar m’n eigen
muziek te luisteren. Achteraf kun je zeggen dat de
rol van Janis en de vergelijking met haar
buitengewoon goed zijn geweest voor mijn eigen
carrière en er is nog een groot voordeel, als
iemand aan een vriend probeert uit te leggen waar
mijn muziek over gaat dan hoeft hij eigenlijk
alleen maar te zeggen….je moet in de richting
Janis Joplin denken……..Als die vriend dan
nieuwsgierig geworden is en naar een concert komt
dan zal hij horen dat ik ondanks de vergelijking
een absoluut eigen stijl en eigen verhaal te
vertellen heb!’.
Mijn verhaal gaat ook over de
kleinburgerlijkheid in de plattelands gemeenten in
Amerika, over de
misbruik van het grote gelijk van de
religie. Als kind was ik altijd op zoek naar iets
om in te geloven dus kwam ik in de Baptisten
gemeenschap van Wildwood terecht, daar leerde ik
al snel dat religie sommige mensen de mogelijkheid
bied om niet zelf te hoeven nadenken over wat
eigenlijk goed en slecht is en dat kan veel kwaad
doen! Ik was teleurgesteld over het feit dat
mensen de meest afschuwelijke dingen konden doen
en zeggen en die acties dan rechtvaardigden vanuit
hun idealen of fanatieke geloofs overtuiging en op
die manier veel verdriet en onrecht aanrichten.
 In Amerika moeten Blues acts vaak
knokken om aandacht en ook Dana Fuchs krijgt het
daar absoluut niet cadeau. Zij heeft als groot
voordeel dat zij ook in films acteert zoals Across
the universe een combi die natuurlijk de nodige
exposure oplevert. Over filmplannen en succes in
Europa.
DF Ik zou best, als de
rol me wat lijkt, een nieuwe film willen maken,
maar mijn prioriteit ligt momenteel echt bij m’n
muziek en m’n band, ondertussen blijft mijn
agent in LA natuurlijk wel kijken naar die ene
briljante rol. Muziek is nu echt even nummer 1
voor mij, we zijn bezig om tussen het toeren door
een nieuw album samen te stellen, voor een
zangeres als mijzelf is dat heel lastig, ik speel
met het publiek en zie onmiddellijk welke song
werkt en welke niet en vergis je niet, ik kan
heupwiegen zoveel ik wil, als de song sucks dan
komt het niet over…die click die heb ik met mijn
publiek, in de studio is het een ander verhaal
daar moet je afgaan op je gevoel en dan maar hopen
dat je het goed hebt. Ik heb het niet zo op studio’s
ik voel me op het podium als een vis in het water,
vooral de Europese podia waren een verademing voor
me, jullie komen naar een concert voor de muziek
en er zit dan veel soul en warmte in zo’n zaal
en dat maakt het voor mij makkelijk om daar op aan
te sluiten. Europa is altijd leuk om naar toe te
gaan in Europa zie je ook nog eens Kastelen en
Middeleeuwse stadjes terwijl je in Amerika alleen
McDonalds en Burger King kunt zien….alhoewel ik
in Nederland beiden ook in ruime mate heb gezien
hahaha
Gerry Jungen
Foto's
Ospel Moulin Blues 2009
Voor
grote foto's klik op de plaatjes!!!
copyright
Die jongen van Jungen rtv prod.
|