|
Feel so good Albert
Cummings (live)
Blind Pig.
Het
kan raar lopen in een carriere. Een heel aardig
voorbeeld is de loopbaan van gitarist Albert
Cummings. Cummings werd geboren in het plaatsje
Williamston in
de Amerikaanse staat Massachusets . Daar
ontwikkelde hij zich tot een succesvol bouwer van
prefab huizen die s’avonds nog het een en ander
deed aan Blue Grass muziek. Na een bezoekje aan
een concert van Stevie Ray Vaughan ging de jonge
Albert voor een gans andere richting…de Blues….
Texas Style. Een van zijn albums maakte hij zelfs
met Tommy Shannon en Chris Layton (Double Trouble)
na het overlijden van SRV. Zijn vierde album is
een live plaat met echt alle goede kanten van een
echte live plaat. Het publiek doet fors mee en
Cummings zelf heeft er plezier in. De muziek is
ongecompliceerd en recht vooruit. Nergens doet
Cummings denken aan zijn voorbeeld Vaughan en dat
is wel zo verfrissend! Hij ziet er een beetje uit
als een saaie sukkel met een ring sikje maar “the
boy can play!!!!”
11 afwisselende tracks waaronder 5
zorgvuldig gekozen covers. Niet omdat ze moeten,
maar gewoon omdat ze Cummings en consorten ( Daniel
Broad bas, Aaron Scapin drums) lekker liggen. Er
is veel dynamiek in dit album, mijn persoonlijke
hoogtepuntje is toch nummertje 4 een aparte Medley
van Willy Dixons Hoochie Coochie man en Dixie
Chicken van Little feat. Als je de zaal hoort dan
blijft het toch absoluut een schande dat Little
Feat hier in Holland nooit verder gekomen is dan
de echte liefhebbers…maar goed verzuchtingen van
een heer op leeftijd hier? Feel so good is
absoluut een van de betere Live platen van dit
moment in de Blues en ik mag hopen dat iedereen
even door dat “Lulletje Rozenwater” uiterlijk
heen prikt want muzikaal deugt het absoluut!!!!
+++++
Vicious Country
Popa Chubby feat. Galea
Dixie frog
Ooit
in mijn Hilversumse tijd kreeg ik ooit een album
van Popa Chubby (Booty and te Beast) ik keek op de
inlay en zag een hele dikke zeer boze meneer......”Rap”…….was
mijn eerste gedachte en de CD ging per ommegaande
op de stapel voor de “Plaatboef” . een meer
wakkere collega op 3FM draaide iets uit dat album
en ik dacht meteen “ku*” die moet ik nog even
beluisteren. Chubby (Ted Horowitz) komt uit de
Bronx, New York en maakt een prachtige combi van
de arrogante, wereldwijze New Yorker en een forse
scheut Blues. Het album werd een bescheiden favo
en Chubby maakte meer en meer albums. Omdat Europa
toch een lastige markt is voor grote labels (qua
Blues dan…) tekende hij bij het Franse Dixie
Frog. En die doen redelijke zaken voor en
met hem. Voor een interview moet je hem absoluut
niet hebben, een arrogant, streetwise en vooral
vervelend dikkertje maar op het podium een werker!
Vervelend is nu wel dat Chubby door zijn vaste
Fanbase overal mee weg denkt te kunnen komen.
Samen met levensgezellin Galea maakte hij
Vicious Country. Op het hoesje en ook in de inlay
lijkt het alsof je naar publiek van De Jerry
Springer Show zit te kijken..kortom:` Trailerpark
Folks” de muziek op de CD bevestigd dat
vermoeden alleen maar…Snik en snotter Country
met hier en daar een Blues Riffje om de blues
liefhebber te strikken…maar daar vliegen we niet
in!!!! Als Bluesliefhebber hebbie niks aan deze CD
of je moet van Merle Haggart houden……….Laten
we hopen dat Horowitz stopt met deze `Tokkie`
special en gewoon weer lekker de Blues gaat
spelen, dan mag hij wat mij betreft best een
lastige klier blijven!
00000
The way it goes (Sometimes)
Hokie Joint
Coolbuzz
The
best unsigned band ooit in Engeland, deze heren
uit Colchester, dat euvel van unsigned is
ondertussen verholpen want The way it goes is een
prima debuut album op het Cool buzz label.In het
bijgevoegde obligate release info blaadje is te
lezen dat de heren hard werkende muzikanten zijn
die alle hoeken van de blues al
verkend hebben………brrrrrr reclame praat. Wat
je niet leest, is dat de Hokie Joint de Blues weer
Engels maakt…geen teksten over plaatsen waar ze
nog nooit geweest zijn of over verre treinen die
ze nooit gezien hebben…neen, dicht bij huis
blues over de zaken van alle dag. Een harmonica
die kan wedijveren met die van Junior Wells…smekend,
scheurend en stuwend in de mond van Giles
King, een gitarist die soms het podium pakt en
soms anderen de ruimte laat (zeldzaam!), Joel Fisk……..Maar
de zanger dat is een heel ander verhaal. Zijn stem
komt soms bedrieglijk in de buurt van George
Thorogood, maar vaak en helaas te vaak
overschreeuwd hij zichzelf. Soms begint een nummer
(bijv. Mrs Jones) zacht en dan is het timbre van
Jojo Burgess prettig en smooth, maar naarmate het
nummer vordert krijgt hij er steeds meer plezier
in en dan komt dat, na verloop van tijd,
irritante, raspende, monotone geluid naar boven
drijven. Daar moet je even doorheen luisteren want
wat mij betreft kan de Hokie Joint in hetzelfde
bakje als The Hoax….ze deugen!!!!! The way it
goes is een overtuigend debuut met alle manco’s
die nou eenmaal bij een debuut horen!
00+++ |
 |
