Kharma Baby
Superfloor
Fap records
Na een
schreeuwende stilte van een paar jaar is er
eindelijk weer nieuws van Superfloor. Na een wat
mistige platendeal met Red Bullet is de band op
pad gegaan om te doen waar ze goed in zijn,
namelijk: “speulen!!!!!!” . Er werd een grote
“Fanbase”
verworven en de zangeres werd moeder…. Na
verloop van tijd werd het kennelijk toch tijd om
alle muzikale aspiraties te vangen en te verkopen
middels een CD. Als producer werd Mike Donkers
(Mike and the Mellotones) aangetrokken en hier en
daar werden hand en spant diensten verleend door
Bluesheld en vriend Rob Lamothe. Kharma
Baby is niet een recht toe recht aan album
geworden. De CD is dynamisch en fris. De band
vermijd de vaste
valkuilen en laat zich nergens overstrekken!
Donkers weet in sommige nummers het uiterste uit
zangeres Kraaijenvanger te persen. De Ritme sectie
is geheel in de Donkers traditie teruggebracht tot
functioneel goed en ook de gitarist weet zijn plek
te behouden daar waar nodig maar laat ook horen
dat hij zijn mosterd haalt bij Audley Freed en
jawel...Jimmy Page. 11 prima Blues/ Rock songs die
ook na herhaalde beluistering mooi overeind
blijven. Soms is de balans in het album wat zoek…maar
dat is te verklaren in het feit dat het toch even
geduurd heeft voordat SuperFloor eindelijk weer
een plaat maakte! Tja en dan wil je zoveel……………
Kharma Baby verdient meer dan
mistige internet verkopen en af en toe bij een
optreden uit een doosje verkoop…..maar ja, dat
is iets wat ik al jaren denk van SuperFloor zelf…..ze
verdienen zoveel meer!!!!
0++++
The UFO has landed (compilatie) Ry
Cooder
2CD
Rhino
Het leven heeft
soms verassingen voor je...sommige zijn om treurig
van te worden anderen kleuren je dag, of soms, in
een gunstig geval, een hele week. Ik ben al een
hele maand vrolijk over de dubbel verzamel
schatkist CD van Ry Cooder. Wat een meesterwerkje,
wat een heerlijke versnapering…. De nu 61 jarige
Cooder heeft al een heel lang muzikaal leven
achter zich. Hij is een van de meest
gerespecteerde sessie gitaristen in Amerika en
maakt zelf ook intrigerende albums. Zijn studio
werk bestaat over het algemeen uit Slide gitaar
werk dat onder andere te horen is op de albums Let
it Bleed en Sticky Fingers van De Rolling Stones
om er maar eens twee uit te pakken. Cooder heeft
een volstrekt eigen manier om zijn muziek te
benaderen…het liefst puur en zonder franje…dat
is het beste te horen op z’n solo albums.
Merkwaardige mengelingen van Country, Blues en
Folk. Chicken Skin Music uit 74 is een briljant
voorbeeld van die mengvormen. Maar Cooder doet
meer …véél meer. Hij schrijft en maakt
indrukwekkende filmmuziek…legendarisch is de
muziek bij de Film Crossroads uit 1986. Cooder
geeft zijn luisteraar vaak het idee dat hij de
maat volledig kwijt is…maar hij beschikt over
het vermogen om alles op precies de goede manier
weer bij elkaar te laten komen. Ook wereld muziek
staat in de warme belangstelling van Cooder in 93
maakte hij een album met Ali Farka Tourré Talking
Timbuktu dat in datzelfde jaar een grammy won!
Vier jaar later reisde Cooder naar Cuba om muziek
op te nemen met de oude garde aldaar. Over het
succes van die Buena Vista Social
Club hoef ik het hier niet te hebben. Nu deze
verzamelaar. Eigenlijk deel twee uit het werk van
Cooder want in 1995 kwam de briljante: “Music by
Ry Cooder” uit een verzameling van zijn beste
Film scores tot dan toe.
The UFO is een heel mooi
overzicht van de andere carričre van Cooder
samengesteld door zijn zoon Joachim. Het is goed
om de prachtige stemmen van Terry Evans en Bobby
King weer eens te horen. Het is goed om de
beklemmende slide uit Paris Texas weer eens
voorbij te horen schuiven. Je kunt natuurlijk
onmogelijk een waarde oordeel hangen aan een
verzamelaar…het is immers een overzicht dat vele
muzikale jaren omspant! Maar voor de echte muziek
liefhebber, de echte bluesfreak is dit verplichte
kost…..iedereen heeft wel iets van Cooder in
huis, met deze verzamelaar heb je lang niet alles….maar
toch zeker het begin van de essentie van Ryland
Cooder!
+++++
Home
The Veldman Brothers
Eigenbeheer (www.theveldmanbrothers.com)
Ze bestaan al een tijdje en
“Home” is een alweer wat ouder album, maar
toch, als je het beluistert dan krijg je meteen
het idee dat er veel, heel veel talent in
Nederland gewoon geen kans krijgt! Wie op
zoek gaat naar gegevens over de band moet daar
echt moeite voor doen. Op de site van de heren
wordt je ook niet echt veel wijzer, sterker nog
het hanige…aanprijzen van de band begint na een
minuutje of wat danig te vervelen. Klik je op de
Bio knop dan krijg je 1 zin informatie en voor de
rest waar ze goed in zijn….misschien is dit
juist goed? Misschien geloven ze zozeer in hun
band dat ze dat aan de wereld willen laten horen,
in dit geval is de behoorlijk amateuristische
zelfoverschatting redelijk terecht. Want, wat
buiten kijf staat is dat de band een heel
behoorlijk stuk muziek maakt! Ze laten zich op
Home geen knollen voor citroenen verkopen en gaan
zo als het hoort op een eigenbeheer plaat absoluut
geen compromissen aan! De mix is perfect en ook de
afzonderlijke muzikanten laten zich van hun beste
kant horen Om de beurten zingen de gebroeders de
nummers, waarbij ik een voorkeur heb voor het
stemgeluid van Gerrit Veldhuis. Een absoluut
juweeltje is het nummer : ‘One more chance’
mooi gedragen gitaarwerk en zang…..het enige
minpuntje op dit werkelijk voortreffelijk debuut
is de aanwezigheid van obligate covers, Howlin’Wolf’s
Killing Floor is duidelijk niet aan de mannen
besteed en ook de Easy Rider van Ma Rainey en
Leadbelly, geeft niet het goede resultaat. Maar
daar staat tegenover dat de band over voldoende
eigen songwriting potentieel beschikt en dus die
covers helemaal niet nodig heeft. Home gaat
binnenkort z’n tweede oplage beleven en
eigenlijk zou er gewoon een platen maatschappij
moeten zijn die het talent onderkent in The
Veldman Brothers!
00+++
|
