|
The Ballad of John
Henry
Joe Bonamassa
Provogue
Eerst
maar eens uitleggen wie die John Henry was want
dat is voor het beluisteren van deze CD redelijk
van belang. Er gaan een aantal verhalen maar de
meest gehoorde is deze: John Henry was een
spoorweg arbeider die de nagels in de bielzen
sloeg waarmee de spoorstaven verankerd worden.
Henry was de beste in zijn vak en toen zijn baas
een stoom hamer kocht waarmee Henry dus werkeloos
zou worden wilde hij een wedstrijdje aangaan met
die stoom hamer!
Henry won maar moest dat bekopen met de
dood door uitputting. De overwinning van de
arbeider op de machine. Arbeid is een thema op
deze CD van Bonamassa. 12 songs waarvan 5 covers
en weer niet de meest voor de hand liggende; Stop
, de ‘tearjerker’ van Sam Brown krijgt een
slow Blues jasje. Jockey full of Bourbon van Tom
Waits, behoud de smaak van verschraalt bier en een
treurige kroeg, door de Vaudeville achtige
benadering. De Jazz standard van Anthony Newley en
Leslie Bricusse Feelin’ good, leent zich onder
de hand van Bonamassa voor de Blues, Funkier than
a Mosquito’s tweeter, van Aillene Bullock (het
zusje van Tina Turner die veel schreef voor Ike
& Tina) is een funk Blues. Tot slot nu eens
niet een slow benadering van Tony Joe White’s
‘As the Crow flies”. John Henry is een album
waarop Bonamassa werkt, de band werkt, alles
werkt. Het blijft lastig om een objectief oordeel
te vellen over deze CD, het is draaien, draaien en
nog eens draaien.
Veel van de nummers zijn echt Riff based en
blijven als lijm in je hoofd hangen, de rustigere
nummers zijn zo melodieus, dat ze klinken als
welkome rustpunten op het album. Opnieuw
weet Top producer Kevin Shirley het onderste uit
de kan te halen bij Bonamassa of het nou op
National Steel is of op zijn favoriete Gibson
niets is aan het toeval overgelaten.
Het vooroordeel dat zijn band live saai zou zijn
is gelukkig niet terug te horen op de studio
albums! Bonamassa werkte op John Henry
voor het eerst ook met een koper sectie bestaand
uit: David Woodford ( westcoast top act Mannish
Boys) en Lee Thornburg (ex Tower Of Power). Beiden
zorgen ervoor dat Bonamassa meer swing in de
nummers krijgt. Maar de hoofdmoot wordt toch
gevormd door het virtuoze en vaak zakelijke maar
altijd oh zo briljante gitaarspel van Bonamassa
zelf. Het ingetogen from the valley gespeeld op de
National doet denken aan de song Paris Texas uit
de gelijknamige film van Wim Wenders en gespeeld
door Ry Cooder….oh nee, geen plagiaat het lijkt
er niet op, maar de zelfde beklemming maakte zich
van mij meester. John Lennon
schreef ooit: A working Class Hero is something
to be……… veel van de nummers op
John Henry gaan over arbeiders en hun zorgen…Dat
maakt Joe Bonamassa een working Class Hero!
Opnieuw
een briljant en divers album van Bonamassa!!
+++++ meer mag helaas niet.....
Rough 'n
Gritty
Black Top
Aunt
Ricky Records
Eerst maar even
een klein misverstandje uit de wereld helpen, dit
is niet de Dallas texas afkomstige garage rock
band Black Top die in 1996 uit elkaar viel. neen,
dit zijn drie frissche Hollandsche kerels uit
Arnhem, die een prima album in elkaar geknutseld
hebben! nou ja geknutseld...dat zou een
soort van misprijzen in zich kunnen herbergen en
dat is absoluut niet het geval. De mannen zoeken
onder leiding van Haagsch Snaren wonder Marcel
Singor (producer)
een weg tussen Rock en Blues
rock, dat de CD daarom te weinig dynamiek bevat,
er is geen tijd om op adem te komen, lijkt ze
niet te deren. De muziek van Mick Hup, Anne
Maarten van Heuvelen en Theo Thumper overtuigd je
makkelijk vooral omdat de stem van van Heuvelen
niet snel verveeld! De band is een aanwinst
voor het live circuit vooral omdat de vaart en het
tempo onverbiddelijk voor een goede sfeer zorgen.
Op CD zouden de mannen ervoor kunnen kiezen ietsje
meer van de muzikanten in zichzelf te laten horen.
Rough ´n Gritty refereert aan ZZ Top en de
stevige Bikers Blues, een aanwinst voor de
Nederlandse Blues Scene!!
+++00
Dynomite
Memo Gonzales & The Bluescasters
Crosscutrecords 
Memo Gonzales is één van
de Texaanse grootmeesters op de Bluesharp...geen
echte studio meneer neen, meer eentje voor het
podium werk. Gonzales blies zich tot de absolute
wereldtop door zijn zuivere vaak uiterst ritmische
toon en zijn gevoel voor swing, dat gevoegd bij
een ver vermoeden van Tex Mex in zijn Blues maakte
hem tot een gewilde verschijning op allerlei
albums van collega's. Des te treuriger is het dat
Gonzales pas heel laat in dit album (track 8) de
Harp grijpt om de boel naar grotere hoogten te
stuwen. De cd is in Europa (Duitsland) opgenomen
met een Europese uitvoering van de Bluescasters.
Een Turkse bassist: Erkan Özdamir, de duitse
gitarist: Kai Strauss en de Amsterdamse drummer;
Henk Punter. Nou moet je bij gelegenheids
Buescasters niet denken dat de mannen elkaar pas
in de studio ontmoet hebben want dit drietal heeft
samen met Gonzales alle podia van Europa wel
gezien en dat is te horen. Het is een hechte band,
met respect voor elkaar. Memo is goed bij stem en
de nummers brengen in ieder geval een de
luisteraar in prima vrijdagavond stemming. Let's
party...dus (eeeh bluesparty dus!!). Blijft toch
jammer van die veel te late Bluesharp van Memo!!!
++000
|
 |
