Southern Belles
The Shiner Twins
Suburban
Het eerste dat opvalt is de
geweldige gitaar van Jack Hustinx, die samen met
zijn zoon Nicky
the Shiner Twins vormt. Jack speelt namelijk in de
binnenhoes een prachtige Rickenbacker. Een
briljant historisch instrument…denk maar aan
John Lennon, en vooral Roger McGuinn (alhoewel dat
een twaalf snarige was!) Het is niet relevant voor
de CD Southern Belles maar ik vind hem zo mooi……….Onder
welk kopje moeten we dit gezelschap vangen…Americana?…dat
is zo’n akelige VPRO diskwalificatie….ik heb
meteen het idee van friemeltjes muziek bah!….Is
het roots?……nah, word ik ook ongelukkig van.
Wel is heel duidelijk dat de mannen hun oren riant
te luister hebben gelegd in het diepe zuiden van
Amerika. Het zou jammer zijn als je The Shiner
Twins in een vakje wilt stoppen. Southern Belles
is een mooi uitgebalanceerde CD die veel meer
verdient dan alleen het stoffige clubje wijsneuzen
dat alles in hokjes willen duwen. De stemmen op de
CD zijn van Jack Hustinx en Bassist Richard van
Bergen..vocals die prachtig harmoniëren met
elkaar. Of het nu de Gospelachtige openingstrack
Guide me lord is of het ballad achtige So many
tears, de zang is altijd verzorgd. De CD is
live opgenomen (gewoon allemaal tegelijk de studio
in en we zien wel wat ervan komt!!) en dat is in
hoge mate sfeer bepalend. De mannen staan in Mei
op het grote Moulin Blues Festival in Ospel en ik
denk dat ze daar één van muzikale ontdekkingen
zullen worden van de liefhebbers.. Of de soms
breekbare liedjes volledig tot iedereen zullen
doordringen is hoogst twijfelachtig. Het is geen
echte Blues in de strikte zin van het woord….maar
het is oprecht en vakkundig genoeg om je gedurende
het album aan de arm van een echte Southern Belle
te wanen….zolang het maar niet die Schommel op
de hoes is!
+++00
Ready for the
Flood
Mark Olson & Gary Louris
New
West records
Voor de liefhebbers van de
Jayhawks is deze plaat een zegening, want; Ready
for the Flood is niets minder dan de
wederopstanding van de Jayhawks. Het grijpt terug
naar sferen die mij ook zo bekoorden op Hollywood
Townhall en Tomorrow the Green grass in 92’en 95’
dat waren de albums waar Olson en Louris samen
aanwezig waren. Na The green grass besluit Louris
op te stappen en meteen is magie bij The Jayhawks
ook verdwenen. Na wat gerommel samen op een
soloplaat van Louris hebben de twee na dik 15 jaar
weer besloten om samen een album te maken. Onder
de productionele leiding van Black Crowe: Chris
Robinson lijkt het haast alsof de draad moeiteloos
weer wordt opgenomen. Maar er zit toch een
verschil in het nu en het verleden van de heren.
De liedjes op Ready for the flood zijn meer
verhaaltjes, het gruizige gitaarwerk van weleer
heeft plaats gemaakt voor een meer to the point
akoestische achtergrond, dus meer ruimte voor de
stemmen en voor de verhalen en die stemmen zijn
perfect. Ready for the flood heeft echt helemaal
niks met Blues te maken maar voor een avondje met
een wijntje….briljant.
++++0
Borrowed Time
Tod Wolfe and under the Radar
Hypertension
Todd Wolfe kun je gerust een
eigenwijze en eigenzinnige muzikant noemen. Hij
speelde in het begin van de negentiger jaren met
een achtergrondzangeres Sheryl Crow genaamd . Toen
deze na haar Thuesday night music club album op
toer ging vroeg ze oude bekende Wolfe om met haar
mee te gaan als gitarist in haar begeleidings
band. Wolfe bleef een hele poos hangen in de band
van Crow, maar “bloed is dikker dan water”,
zijn liefde bleef toch de Blues. Ik maakte kennis
met de muziek van Todd Wolfe middels een
recordable gekregen van Julian Sas. Het was een
kopietje van: “Why thank you very much” uit
2004. Een live plaat en eentje met behoorlijke
ballen. Het zoeken en vinden van andere Wolfe
albums bleek een behoorlijk lastig avontuur maar
nu is dan toch besloten om Wolfe ook in Nederland
gewoon regulier uit te brengen. Borrowed Time is
een plaat die vanaf de eerste tonen meteen vol gas
doorblaast. De gitaar van Wolfe knarst en kreunt
en het is wennen aan de voortdurende overdrive en
distortion die hij gebruikt. Voeg daarbij ook nog
een keer de raspende stem van Todd Wolfe zelf en
luisteren wordt wel een heel avontuur…het gaat
een beetje mis daar waar het de afwisseling
betreft. Het gemis aan progressie en verschillende
stijlen wreekt zich na een paar nummers al. Toch
verdient Todd Wolfe de aandacht omdat talenten als
hij spaarzaam voorkomen.
Met zijn interpretatie van
Peter Green’s Oh, Well laat hij toch horen dat
hij zeker een plaats in de kasten van de
Nederlandse Bluesliefhebbers verdient!
+++00
|
