Equilibrium
Aynsley Lister
Manhaton records
Lister is vertrokken van het
Duitse Ruf Label en het lijkt alsof hij daar ook
meteen het blues gevoel heeft achter gelaten. Het
label Manahton verklaart trots dat Equilibrium (latijn
voor; ‘evenwicht’) een CD is met meer John
Mayor en minder Walter Trout……… Nu heb ik
persoonlijk altijd het gevoel gehad dat Lister,
ondanks zijn fabelachtige gitaarspel moeite heeft
gehad om z’n eigen weg te vinden. Veel bekende
lickjes en accenten doorspekten zijn spel. Lister
is echter nog jong en talent moet rijpen dus heeft
hij van de fans, terecht, altijd het voordeel van
de twijfel gehad. Bovendien was Lister live altijd
een prettige ervaring, een vent die vol voor z’n
Blues ging. Op Equilibrium is Lister op zoek
gegaan naar zijn singer/ songwriter kant en hij
heeft daarom voor de echte Bluesliefhebber dan ook
weinig vrolijks te bieden. Je mag een artiest
natuurlijk nooit zijn persoonlijke groei ontzeggen
maar deze CD tapt wel uit heel ander vaatje dan we
van hem gewend zijn! De opener Soul is een flauwe
rocker waar de in dit geval dunne stem van Lister
in verzuipt. Vrolijk veer je op bij de eerste
tonen van het tweede nummer Time’s up, zoals
vanouds leent Lister het riffje van een van zijn
grote voorbeelden…Stevie Ray Vaughan in dit
geval (Couldn’t stand the weather) en maakt er
een lekkere swingende Blues van…maar ja daarna……
Equilibrium bevat zeker een paar sterke nummers
maar het gebabbel: “Meer John Mayor en minder
Walter Trout”: kon wel eens killing zijn voor
Aynsley Lister, met dit album gaat hij richting
een ander publiek en voor die markt is ditt album
beslist te mager. Zoals gezegd: Time’s up,
Superficial en Sugar Low zijn echte Lister Blues
songs, maar 3 van de 12 nummers…en dat is voor
de Blues fan weer te mager. Het lijkt met dat er
hier geen sprake is van een redelijk Equilibrium .
++000
Second time around
Matt Andersen
Andersen records
Hij is groot, hij is Canadees
en hij heeft een goed gevoel voor de Blues. Zo zou
je in een zinnetje Matt Andersen kunnen
samenvatten. Wat opvalt is dat Andersen ondanks
zijn toch wel indrukwekkende gestalte, prachtig
genuanceerd spel laat horen op deze Akoestische
CD. De Titel second time around is te verklaren
uit het feit dat Andersen 12 van zijn vroege songs
uit twee oudere albums opnieuw heeft opgenomen.
Andersen schrijft zelf dat dít dé manier was
waarop hij ze eigenlijk wilde opnemen de eerste
keer al? Als dat zo is vraag ik me af welke sukkel
hem heeft zitten produceren op die albums? Voor
zover ik weet komt het werk van Andersen op eigen
beheer uit en dat zou dus volledige creatieve en
muzikale vrijheid beteken. Zijn vorige CD: ‘Someting
inbetween’ was een uitermate pover product maar
Andersen revancheert zich volledig met deze CD.
Het is twaalf songs genieten voor de liefhebber
van de ingetogen akoestische Blues. De mix is
prachtig en het snarenspel volledig ondergeschikt
aan de ‘feel’ van de song. De cover van ain’t
no sunshine van Bill Withers is eigenlijk de enige
dissonant. Er is overigens wel weer zo’n stom
vervelende hidden track…ik blijf me daar
mateloos aan ergeren. Als een nummer de moeite
waard is om op het album te zetten doe dat dan
gewoon. Nu zit je gewoon te luisteren naar een
heel mellow en sfeervol album. Als dat klaar is
één minuut stilte en vervolgens dat uiterst
irritante studio gebabbel en gegrinnik en 7
minuten lang een hele aardige instrumental die
volledig in lijn is met de rest van de tracklist,
maar die ook weer eindigt met geneuzel. Dat is
één keer leuk maar gaat echt vervelen!
Second time around laat,
alhoewel op dubieuze gronden, horen, dat sommige
nummers absoluut een tweede kans verdienen.
+++00
Message of the
Blues
Message of the Blues
Sonic scenery
records
Johnny Saint en Tex the Mayor
zijn alter ego’s van: Andrew Feltenstein en John Nau,
beiden afkomstig uit de staat California. De
muziek schurkt tegen die van een collectief als
Gare du Nord aan. Alleen maken deze heren weinig
gebruik van oudere samples. M.O.B. ( Message Of
the Blues) weeft 12 nummers lang een mooi
klanktapijt dat hier en daar de Blues als leidraad
volgt. Het is zo’n album dat je niet gauw afzet
omdat je hoort dat het met de nodige liefde
gemaakt is. M.O.B. is echter wel iets voor de
liefhebbers van Dance in een Bluesy
verschijningsvorm. De pure Bluesliefhebber vindt
niks van zijn gading! Of het moet hier en daar een
vermoeden van een National Steel of Dobro zijn.
Toch kon het album mij in z’n geheel bekoren
misschien wel om het feit dat hiermee aangetoond
is dat de Blues een muziekvorm is die zich ook
laat verjongen en restylen. Voor iedereen die
zegt: ‘M.O.B. nooit van gehoord’ … Luister
naar het nummer LA want dat kennen we van de BP
reclames op de TV!
Alhoewel het album een
product is van de twee bovengenoemde producers, is
het toch een groeps gebeuren geworden met een
mooie flow en eenvormigheid qua beleving. Aardig
om te weten is dat het album in Nederland eerder
uitkomt dan in Amerika.
++000
396
Chris Duarte and Bluestone Co.
Provogue records
Het is een ‘tussendoortje’
van Duarte maar wel eentje die de moeite waard is!
Omdat Texas slinger Chris Duarte getrouwd is met
een Japanse vrouw kent hij de Blues- scène in
Japan. Wij Nederlanders hebben regelmatig de Blues
dus waarom zou dat anders zijn in het land van de
rijzende zon? Ik geef toe ; ik moet er vreselijk
aan wennen om bij de credits Toshihiro Sumitomo
bij de Slide te zien staan. Maar goed is de
Japanse band Bluestone. Co zeker wel!! De zang en
de drive zijn op dit album zijn onmiskenbaar van
Chris Duarte,Maar de vier japanners voegen wel
degelijk iets toe. Een ongelofelijk strakke ritme
sectie, wars van alle franjes. Een gitarist
Toshihiro Sumitomo genaamd die echt weet waar de
treur nootjes zitten. Het is twaalf tracks vol gas
en Duarte heeft soms moeite de mannen van Yen tam
te houden. De titel van het album 369 slaat op de
Chevrolet Corvette 396 en je raad het al dat is
een zogenaamde “Muscle car” en spierballen genoeg op
deze nieuwe Chris Duarte!
+++00
|
