Trading 8’s
Carl Verheyen
Pepper Cake
Een man als Carl Verheyen
ligt wat mij betreft op het zelfde plankje als
bijvoorbeeld Robben Ford. Het is de meer
sofisticated kant van de Blues. Muziek die vaak
aanleunt tegen de Jazz en altijd heel verzorgd tot
de luisteraar komt. Dat is natuurlijk allemaal
mooi maar heel houd dat ook een bepaalde matheid
in, de CD’s hebben de grootste moeite om de
gemiddelde Blues liefhebber te bekoren.
Met trading 8’s heeft
Verheyen die routine een beetje doorbroken. Het
album is steviger en gaat de Jazz voorbij om tegen
de Fusion aan te schurken, maar ook gewoon de
simpele rechtdoor Blues is aanwezig. Tien tracks
op deze CD waarvan 7 stuks met diverse vrienden.
Joe Bonamassa, Robben Ford, Rick Vito, Scott
Henderson, Albert Lee, Steve Morse en pianist Jim
Cox. Nou kun je een heel album vol sterren bij
elkaar zoeken maar dat geeft geen enkele garantie,
sterker nog vaak verzanden dergelijke CD’s in
een eindeloos gefriemel en nootjes gedoe! Die
afgrond is echter keurig vermeden door Verheyen.
Een mooie tracklist met 9 eigen composities en een
cover: Taxman van The Beatles.
Trading 8’s is een album
voor de liefhebbers van gladde producties zonder
dat het saai wordt.
+++00
Radio Kings
Radio Kings
Corazong
records
De Radio Kings hebben bijna
tien jaar stil gelegen, er zijn wel wat reünie
concerten geweest maar het leek erop alsof de twee
drijvende krachten in de band, gitarist Michael
Dinallo en zanger en bluesharp speler Brian
Templeton gewoon niet meer met elkaar konden
werken en omgaan. Dat is op zich jammer want
beiden hadden al laten blijken een van die gouden
koppels te zijn waar de blues zo rijk aan is!
Templeton maakte twee solo albums en Dinallo legde
zich toe op produceren en studio projecten zoals
The Mercy Brothers. Het zijn ook twee uitersten
die twee. Dinallo een rustige vriendelijke
gitarist die voor iedereen tijd maakt en Templeton
het archetype van een zanger, extravert en bij
tijd en wijle irritant hooghartig. Dat die twee
elkaar weer gevonden hebben is alleen maar prettig
te noemen en het album heeft dan ook weer precies
diezelfde spanning als we gewend waren van The
Radio Kings. Bij deze CD duurt het even voordat je
gegrepen wordt door de muziek. De eerste drie
nummers kabbelen voorbij en pas bij Watch the
trains roll by wordt het allemaal zoals het
hoort, Een scheurende Harp, mooie vocalen en een
begeleiding zoals alleen Dinallo dat kan doen,
gitaar en de rest volledig in dienst van het
nummer! Dat gevoel blijft de volgende 5 nummers
bij je en bij de laatste drie nummers zit je
jezelf alleen maar af te vragen waarom deze
laatste nummers weer zo afwijken. Dat gevoel
verdwijnt overigens wel na herhaalde beluistering.
Als we mogen spreken van een comeback album dan is
deze te plaatsen in de categorie zeer geslaagd!
Radio Kings is een proeve van
bekwaamheid van multi talent Dinallo, gedragen
door de soepele zang en smekende harp van
Templeton.. laten we hopen dat het nu wel beklijft
met die twee!
++++0
Blues Attack
Shirley Johnson
Delmark
Zangeres Shirley Johnson is
een vrouw met beide benen op de grond. Op jonge
leeftijd verliet zij het ouderlijk nest omdat ze
meer wilde dan Gospel en tja seculiere muziek was
bij Shirley thuis niet echt aan de orde. Ze kwam
terecht in Chicago en begon daar met maken van een
naam. Pas in 1994 verscheen haar Solo debuut en in
2002 de opvolger pas. Shirley Johnson is het
makkelijkste te vergelijken met Ruth Brown,
alhoewel zij absoluut het Charisma van Brown mist.
Ook qua stem komt ze op Blues attack dicht in de
buurt van Brown. Op deze CD is de Gospel
achtergrond heel goed te horen, de dynamiek van
het album is prachtig en nergens moet Johnson
vechten met haar begeleiders. De band is strak en
het repertoire helemaal toegesneden op haar stem,
een stem die veel Soul bevat. Het is altijd
verfrissend om de vrouwelijke kant van de toch
zeer masculien ingestelde Blues te horen. Het zijn
altijd de mannen die belazerd zijn in de Blues,
het zijn altijd de mannen die opscheppen over hun
prestaties bij het andere geslacht. Een briljante
omkering van dergelijke onzin is te beluisteren in
het hoogtepunt van deze CD You shouldn’t have
been there, fluisterzacht, vol verwijt en
tegelijkertijd met een tikje schaamte. Met de
kracht van de Gospel en het timbre van Shirley
Johnson is Blues attack een prettig luister album.
++000
|
