Bit by bit
Emil & The Ecstatics
Naked
productions
Ooit geroepen dat ze uit
België kwamen stomme fout natuurlijk, maar dat
komt omdat dit collectief uit Stockholm dezelfde
naïviteit uitstraalt die Belgische muzikanten
vaak zo charmant maakt. Let op!! Dit is geen
diskwalificatie, eerder een plus!
Het album Bit by bit heeft de
breed georiënteerde luisteraar veel te bieden,
voor de vakjes denker, lijkt het alsof deze Zweden
niet de keuze durven te maken qua stijl. Er is
echter wel een rode draad en dat is de heldere
Hank B Marvin sound (Shadows) die Emil Arvidsson
uit zijn gitaar haalt. De mannen hebben een
duidelijke voorliefde voor de Surf gitaar en
durven deze stijl ook te mengen met de Blues.
Gezegd moet worden dat de
hybride vorm van cleane Blues die dan ontstaat,
Bit by Bit een uniek plaatsje in de Blues geeft.
Af en toe steekt de Surf, bij wijze van prettige
onderbreking de kop op zoals in “Spook en “The
Hula”. Emil geeft dan een knipoog naar een van
de beste Surf gitaarbands uit het verleden
namelijk The Spotnicks en ja, die kwamen ook uit
Zweden!
Bit by Bit is een
clean en prettig album !
++000
Unbroken Sweet
Suzi & the Blues experience
Blues Boulevard
Vrouwen hebben het moeilijk
in de Blues, om op te vallen moet er of een
geweldige stem aan boord zijn ( Dana Fuchs) of
Briljant snarenspel (Bonnie Raitt). Sweet Suzi
heeft géén van beiden! Wat ze wel
heeft is de absolute overtuiging en helaas dat is
niet voldoende om een album lang te blijven
boeien.
Het gekke is dat ze in de
standards zoals “I’d rather go Blind” van Etta
James en “God bless the child” van Billy
Holiday wel schijnbaar moeiteloos overeind blijft.
Natuurlijk heb je dan in je hoofd het origineel en
kun je een gevoelsmatige vergelijking maken. De
eigen nummers verzanden in flauwe pogingen tot
humor en veel platgetreden paden. De band is
anoniem goed aanwezig. Sweet Suzi wordt neergezet
als de nieuwe Etta James, Janis Joplin of Koko
Taylor……
Dat is ze bij lange na niet, het is geen
slechte CD maar echt grijpen doet “Unbroken”
je niet!
+0000
Rufus Huff
Rufus Huff
Blues Boulevard
De band is opgericht na een
aantal Jamsessies en de naam werd een combi van
Whistling Rufus en Luther Huff, twee onbekende
Bluesmannen. Dit kunstje werd trouwens ook
uitgehaald door Sydney Barret toen hij Pink Floyd
oprichtte. Pink Andersen en Floyd Council waren
volslagen onbekende Bluesmannen uit Amerika. Rufus
Huff komt uit Kentucky en dat is goed te horen. De
Blues van de mannen is Southern Rock
georiënteerd, dat betekend veel strakke riffs en
stevig gitaarwerk. De zanger van de band Jarrod
England heeft dé stem die daar uitstekend bij
past en het geheel doet vaak denken aan een jonge
Lynyrd Skynyrd. Ik vrees dat een optreden van de
mannen een absolute belevenis zal gaan zijn want
Rufus gunt je ook op de CD weinig rust en normaal
zit ik dan te mauwen over dynamiek en ander
subtiel productiewerk…hier mis ik dat absoluut
niet. De heren hebben een mooie benadering van
muziek schrijven alles wordt geboren uit jammen en
samenspelen. Alles op twee na en dat zijn een
cover van Sonny Boy’s Goodmorning Little
schoolgirl en
I ain’t superstitious een nummer van
Willy Dixon. Maar ook deze nummers krijgen de
Rufus Huff behandeling. Rauw, hard en Riffbased! Nooit ben
ik het eens met de briefjes die bij de CD zitten
maar als ze hier schrijven dat Huff doorgaat op de
weg van Led Zeppelin, Cream, Jeff Beck enz. dan
hebben ze echt gelijk!
++++0
|
