|
Matt Schofield
Heads, Tails & Aces
Nugene
De carrière van Matt
Schofield begon bij Ian Siegal in de band, dat
duurde echter niet zo vreselijk lang want daar
waar Siegal de blues traditioneel benaderd, wilde
Schofield de meer Jazzy kant op. De muziek van
Schofield laat zich het beste omschrijven als chique
netjes en beschaafd. Ik zou hem op één lijn
willen stellen met mensen als Robben Ford en
misschien Snowy White. Alhoewel Schofield
beduidend meer haar op de armen heeft dan White.
Het album Heads, Tails & Aces heeft
een bijzonder prettige groove en dat is niet in de
minste plaatst te danken aan het zeer verzorgde
gitaarspel van Schofield. Wie zit te wachten op de
Walter Trout achtige solo’s en uitspattingen
komt bedrogen uit. Schofield loodst de luisteraar
12 tracks langs rustig stuwende Blues met een
forse jazzy ondertoon! Zelfs als Schofield in een
hogere versnelling schakelt zoals in Can’t put
you down, blijft het beluisterbaar en blijft het
clean en netjes. Wat erg opvalt zijn de droge
ketels van drummer Alain Baudry. Op slechts één
nummer dreigt Schofield zich verliezen in een
diepe slow blues, Lay it down is met veel gevoel
gespeeld en ook gezongen. Matt
Schofield weet op Heads Tailes & Aces veel
prettigs uit zijn afgeragde Stratt te halen, met
invloeden van Soul, funk, Jazz en natuurlijk de
Blues en alles is glad gestreken afgeproduceerd en
dat zijn we gewend van deze Brit. Heads, Tales
& Aces is een logisch album in het oeuvre van
Matt Schofield en daar is niets mis mee!
++++0
OBERG
Blues as Blues can get
DMIrecords
In Nederland hebben we vanaf
de jaren 60 al een heel behoorlijke Bluestraditie,
Bands als Flavium, Cuby & The Blizzards,
Barrelhouse ze
zijn al jaren bij ons. Een van de bands van
het echt allereerste uur is Livin’ Blues in
67 opgericht en eigenlijk nog immer bij ons. De
woelingen in die band zouden een zeer spannend
boek á la Spinal Tap opleveren, maar daar zitten
wij hier niet voor. Aan het einde van de 80er
jaren sluit Ted Oberg het boek Livin’ Blues en
gaat verder op eigen kracht, na veel bands en
bandjes richt hij in 98 de band OBERG op samen met
zanger Jan J Scherpenzeel. Verder dan wat
plezierig jammen komt deze formatie niet en het
concept OBERG verdwijnt in de koelkast om daar tot
eind 2007 in te vertoeven. Op initiatief van
gitarist Will Sophie wordt een tweede incarnatie
van OBERG opgericht. En dat
leidt tot een succesvolle tryout op het podium. Nu
is er dus het eerste album van band die eigenlijk
al 11
jaar bestaat! Behalve Sophie op gitaar is er ook
een groep muzikanten verzameld die ruim boven de
middelmaat uitsteken. De zang wordt verzorgd door
Liane Hoogeveen. Hoogeveen komt voor mij absoluut
uit de blauwe lucht maar ontpopt zich op het album
als een van de meest aangename verassingen van
2009! Haar stem raakt soms het geluid van Anouk en
heeft soms het timbre van Elkie Brooks. Het is
overigens verfrissend om nu eens niet te lezen dat
Liane graag wil klinken als Bessie Smith of Etta
james of nog meer van die open deuren. Hoogeveen
heeft een geheel eigen geluid en deze ontdekking
past mooi in de palmares van Oberg!
De drummer is Paul Damen een
mooie niet opvallende slagwerker...die zijn er
maar zooooooooo weinig! Bassist Marco Oonincx
speelde lange tijd in de band van Ana Popovic. Ik
schroom om het te zeggen maar OBERG klinkt als
livin’ Blues en dat is een partij lekker!!! Waar Nicko
Christaanse op de loop ging met het erfgoed van
Livin Blues en de laatste tijd helaas wat wazig
materiaal uitbracht. Daar is het voor OBERG gewoon
business as usual!! 11 tracks die beklijven. Ted
Oberg gaat met Sophie mee in de dubbele solo’s ,
twee solo gitaristen geeft per definitie altijd
een meer Riff based geluid en jawel, soms zelf
Allman achtige stukken ertussen. Het is te hopen
dat OBERG nog een paar jaartjes volhoud…aan de
andere kant weten we van Ted dat hij Livin’ Blues bijna 30
jaar in stand hield…. Dus…. Blues as
Blues can get is een van de betere Nederblues
albums van de laatste jaren
+++++
Billy Flynn
Blues Drive
Land O’ Blues
records
Het is verdomde lastig, als
je een CD van een voor jou onbekende muzikant op
je bureau krijgt, om dan een goede beoordeling te
geven. Een voordeel is wel dat je geheel
onbevangen tegen over de muzikant staat. Zo
verging het mij met het derde album van Chicago
Blues gitarist Billy Flynn. Blues
drive, is een dubbel CD met 19 tracks waarvan er
17 van de hand van Flynn komen. Ik moet eerlijk
schrijven dat een dubbel CD als kennismaking erg
veel van het goede is. De stem van Flynn heeft in
de verte iets weg van Roy Buchanan en die was
bepaald saai te noemen. Deze klip wordt omzeild
door anderen te laten zingen, anderen zoals:
bassist Felton Crews of drummer Ricky Nelson. Ook
zijn er gastvocalen te horen van Kim Wilson die
overigens ook op een paar tracks de harp blaast!
Flynn is een begenadigd
gitarist maar zijn keuzes zijn over het algemeen
saai te noemen. Mooie Blues komt pas echt naar
boven in de laatste twee nummers op CD 1 Shakin
the Boogie en Blues tru the winter time,
akoestische tracks met harpwerk van Kim Wilson.
CD2 is over het algemeen instrumentaal werk en
waar de borst aangeprijsd word als Chicago Blues
gitarist meen ik daar weinig van de bespeuren op
die tweede CD. Twee CD’s Blily Flynn is voor mij
teveel van het goede, het is te weinig spannend
wat hij allemaal doet.
++000
|
 |
