|
What can an old
man do but sing the Blues (verz)
Dixiefrog
Music maker.
De afdeling Musicmaker van
het Franse Dixiefrog label verdient voor alles
lof, vanwege het uitbrengen van heel mooi roots
werk van toch nog (soms) levende legendes. Deze CD
is daarop geen uitzondering. 4 oude bluesmannen:
Boo Hanks, John Dee Holeman, Dr. Burt en Neal
Pattman vullen de 16 tracks op dit album met
doorleefde Blues van een hoog gehalte. Het is nu
een keer niet de Country Blues uit de Mississippi
Delta die aan bod komt. De muziek van de mannen
laat zich het best omschrijven als de oervorm van
de Piedmont Blues, dus: veel fingerpicking en
basaal gitaarwerk, min of meer gebaseerd op de
figuren in de ragtime en dus niet geschikt voor
electrieke benaderingen.
Piedmont laat zich het beste
omschrijven als een verhalende vorm van de Blues.
In de inlay kun je de verhalen lezen van de mannen
op het album en dat zijn meer open deuren dan ik
hier kan vertellen dan wel uitleggen!
Wat belangrijk is: is dat je
middels de muziek de verhalen in de inlay beter
begrijpt!
Neal Pattman is een harmonica
speler die veel met gitarist en zanger Cootie
Stark optrok en ook Europa met hem aandeed, z’n
stem doet iets denken aan Howling Wolf en zijn
harp neemt je mee naar Sonny Boy, z’n Blues is
simpel maar effectief, geen franjes op de CD een
aantal traditionals van hem waar vooral de Catfish
Blues je kippenvel bezorgt! Overigens is Pattman
de enige van het viertal die niet meer in leven is
hij stierf aan kanker in 2005
Boo Hanks laat zich plaatsen
in de categorie Brownie McGhee. Warme stem en veel
fingerpicking, soms zo virtuoos dat je twee
gitaristen vermoed. Aardig om te weten is dat deze
Boo Hanks, gewoon een amateur is en nog steeds
alleen maar speelt voor familie en vrienden.
Dr. Burt is misschien wel de
meest kleurrijke van het gezelschap ooit een
verdienstelijk amateur Bokser en nu een
zelfstandig automonteur. Burt speelt twaalsnarige
gitaar en het is vooral zijn zang en zijn verhalen
die deze vorm van Blues onmisbaar maakt!
Luisteren naar CD’s als
deze geeft je het gevoel dat wij, toch erg veel
gemist hebben met die eerste generaties, mannen
als: Robert Johnson, Blind Boy Fuller, Big Bill
Broonzy en vele vele anderen. Ze leven voort als
legendes en klonken ooit net zoals die 4 knarren
op deze CD
+++++
Birthday Bash
Hans Theessink & Guests
Blue
Groove
Mijn liefde voor de muziek en
de integere muzikant Hans Theesink is hier
voldoende beleden en zijn voorlaatste CD met Terry
Evans: Visions was voor mij een van de
hoogtepunten van de afgelopen tijd. Theessink is
ondertussen 61, maar hij vierde vorig jaar zijn 60e
verjaardag in stijl in het Metropool theater in
Wenen. ( Theessink woont al jaren in Oosterijk) Op
dat verjaardags feestje, wat twee dagen duurde,
werden veel van zijn muzikale vrienden uitgenodigd
en de weerslag van die twee avonden is gevat in de
dubbel CD Birthday bash. Nu zijn feestjes vaak erg
leuk voor de mensen die erbij zijn, maar één
deur verderop klagen de buren al vaak over
geluidsoverlast. Helaas moet ik me bij de buren
voegen…… Veel oudere heren op het podium en op
de CD’s die teren op oude roem. Een man als
Donovan Leitch kan echt niet meer….en zo kan ik
nog wel even doorgaan. Bijna alle gasten zijn zijn
eigenlijk onder de Theessink standaard. Ook de
repertoire keuze op deze dubbel CD is lastig voor
de luisteraar, Roots, Country, Oude pop, Folk en
natuurlijk Blues. Terry Evans is natuurlijk ruim
op niveau en Theessink zelf ook, ook Tuba Speler
Jon Sass is aanwezig en ik blijf immer genieten
van zijn irrationele bas lijnen, die richting Ry
Cooder qua maatgevoel gaan!
Ik ga geen oordeel uitspreken
over dit album, De CD is een verjaardags cadeau en
de etiquette, schrijft voor dat je daar niet over
zeurt!!
Trail of Tears
Wayne Lavallee
Dixiefrog
Dixie frog heeft een nieuwe
ader aangeboord daar waar het de Blues betreft,
een enorm reservaat in Canada waar indianen leven
die hun traditionele muziek mengen met Blues en
pop invloeden. Nu hebben die indianen inderdaad
een punt als het over de Blues gaat, want deze
volkeren hebben wat afgeleden in de afgelopen
eeuwen. Ze doen wat dat betreft absoluut niet
onder voor de Afro Amerikanen in de Blues. Deze
indianen zijn onlosmakelijk verbonden met moeder
aarde en in elke song zit zij verweven. Zo ook bij
Lavallee. Lavallee onderscheid zich van zijn
collega’s door een behoorlijk portie nijd! De 11
songs zijn soms bijtend scherp, soms wollig boos,
maar ze dragen immer een boodschap in zich!
Lavallee is een muzikant dan die zich het
lekkerste voelt in pop- rock achtige
arrangementen, zijn stem is rustig en gedreven. De
enige echte uitglijder op deze CD is de cover van
Buffalo Soldier van Bob Marley, hoe gemeend ook…het
natuurlijk ritme en vooral het subtropisch gevoel
voor timing is gewoon niet aanwezig en ach…. Zo
erg is het ook weer niet. Moeilijker wordt het als
DixieFrog dit album gaat verkopen als een nieuwe
stijl in de Blues..dat gaat me wat te ver.
Misschien ben ik geworden waar ik altijd een grote
hekel aan had: Een purist!!! Blues is: Drank,
Vrouwen, Hard werken, Overspel en handjeklap met
de Duivel! Lavalle piept immer voort over de
achterstelling van zijn volk en die boodschap is
legitiem absoluut!!!! Maar Blues, dat hoor ik er
niet in. In zijn genre, een genre dat ik zou
willen omschrijven als: Etnologische Popmuziek is
het een voortreffelijk album, niks mis mee.
++000
|
