|
Die jongen van de overkant Bas
de Haan
Eigen beheer (www.basdehaan.nl)
Ik moet zeggen dat ik maar
weinig op heb met Nederlandstalige muziek, Blof en
andere zwaarmoedige treurmuzikanten met volstrekt
onzinnige Frank Boeijen teksten gaan aan mij
voorbij.
Amsterdammer Bas de Haan kon
mij met eerdere albums behoorlijk bekoren met zijn
op de Amerikaans Country Blues geënte muziek. De Haan is
een purist, zowel als gitarist en als zanger. Mooi
en doorleefd met een perfecte begeleiding op een
National Steel of ander snarenwerk.
Zijn nieuwste boreling heet:
‘Die jongen aan de overkant’ en die is
in het Nederlands. De Haan heeft een zwaar
Amsterdams accent en meteen komt dan het Harrie
Slinger of Drukwerk gevoel bij mij boven. Ik moest
me beheersen om niet te snel door het album te
zappen. Als je echter als liefhebber (en zijn wij
dat niet allen?) de moeite neemt om door te
luisteren, opent zich een waar boeket aan
onvervalste Country Blues aan de Amstel.
Het “klick” moment voor mij is het tweede
nummer op het album ‘kansloos’. Vanaf
dat moment ging ik met andere oren naar de Haan
luisteren, rauwe, Tom Waits achtige stads
observaties in het pastiche van de grote steden
Blues en dan maakt het niks meer uit in welke taal
het gedaan wordt!!
De Haan beschikt over een gezonde dosis
zelfspot ( een goeie vent) maar kan ook
emotioneel zijn. Nummers als: Vader de Haan (instrumental)
en ‘Mijn pa heeft niet lang meer’
zouden zo uit het oeuvre van Blind Willie Johnson
kunnen komen. Die Jongen van de overkant is
een groots en meeslepend album dat door de Haan
vooral heel klein gehouden is.
+++++
The Essential
Gordon Smith
Note records
Gordon Smith wie kent hem
niet? Eeeh ik dus! Nu is dat niet zo
vreemd want het Blues wereldje ritselt van de
onbekende artiesten. Na wat onderzoek en veel
luisteren moet ik zeggen dat ik toch wel wat
gemist heb. Smith begon al aan het eind van de
60er jaren als solo Blues artiest niks
opmerkelijks, want zijn geboorteland Engeland
stond in die tijd bol van de Blues georiënteerde
bands. Hij speelde vervolgens jaren in de band van
Kevin Coyne maar
bleef ook solo materiaal uitbrengen. The late
great BBC DJ John Peel noemde hem ooit de beste
blanke Blues gitarist. Nu denk ik daar een tikje
genuanceerder over maar stijl heeft deze Brit
zeker! The Essential is geen verzamelaar in
de meeste strikte zin van het woord, het is een
verzameling covers en eigen nummers die Smith
gewoon erg goed passen. Oude nummers zoals: Kidman
Blues van Sleepy John Estes, She moves me
van Muddy Waters en The Walking Blues van
Robert Johnson, om er maar een paar te noemen,
krijgen de behandeling en het respect dat ze
toekomt. Smith beschikt over het vermogen om met
een heel behoorlijke dosis eigenheid toch heel
dicht bij de oorspronkelijke song te blijven, zijn
stem is druilerig prettig, zoals dat hoort bij de
oude songs. Zijn gitaarspel is inderdaad op zeer
hoog niveau. The Essential is een mooie
instapper voor allen (ik dus ook!) die Smith nog
niet kenden. Zomaar een pareltje dat voor velen in
een gesloten oester verbleef!
++++0
Sentenced to
living
Big Gilson
Blues Boulevard
Hij komt uit Rio de Janeiro
in Brazilië en wordt ons verkocht als een soort
van best kept secret. Op z’n eigen site staan
lovende quotjes van oa BB King, kortom: een niet
te missen talent in de Blues…. Al de beloftes en
opmerkingen worden bij lange na niet ingelost op Sentenced
to living, wellicht is in het swingende
Brazilië waar de samba regeert Gilson een hele
Blues meneer maar naar onze (mijn) maatstaven komt
hij lang niet boven de middelmaat uit! Het is
niet echt Blues om op het hoesje van het digipack
CD-tje een rokende kleuter te zetten, dat is sneu
en helemaal niet Blues. De twee blote dames achter
op de CD lijken zo achter het Centraal Station
vandaan te komen. Maar dat zijn de bij zaken. De
hoofdzaak is de muziek en die is helaas zeer
middelmatig te noemen, nergens prikkelt Gilson
zijn luisteraar met een verassende wending en de
open deuren zijn alom aanwezig. Ik denk dat in
Brazilië het spreekwoord over het land der
blinden en één oog zeer van toepassing is. Die
quotjes van BB King moeten, vrees ik, gezien
worden in het kader van de immer beleefde man die
King nu eenmaal is.
00000
|
