|
Five
Steve Rowe
Blue Skunk music
Er komt veel goeds uit
Canada, zo ook Steve Rowe. Deze inwoner van
Montreal is een duidelijke aanhanger van de No
Nonsens aanpak. Solo waar het kan en hard waar het
mag. Rowe speelt op een semi akoestische Ibanez gitaar
en het wollige geluid klikt prettig en vol. Rowe
is beďnvloed door de blanke Amerikaanse Blues van
mensen als Michael Bloomfield en de Britse Blues
van mensen als Led Zeppelin en Eric Clapton. Het
is wel prettig dat Rowe en zijn maten een
behoorlijke dosis eigeheid weten te handhaven en
zodoende de indruk geven dat ze interpreteren in
plaats van kopiëren. 15 nummers van eigen hand
vullen dit alweer 5e album van Rowe
vooral nummer 8
little too young is tekstueel een
juweeltje. Het lied gaat over een van de miljoenen
jonge muzikanten die zowat verzuipen in allerhande
luxe apparatuur en instrumenten, maar die net niet
de rijpheid hebben om goed de Blues te kunnen
spelen. De stijlen van Rowe gaan zoals gezegd van
Blanke US Chicago Blues en Britse Blues naar een
tikje Swing. (gone Fishing) Rowe weet steeds een verassing
in zijn solo’s in te bouwen en dat zegt iets
over zijn insteek in de Blues.
+++00
What lies beneath
Robin Trower
Freeworld
Na zijn lidmaatschap van
Procol Harum gaat gitarist Robin Trower in 1973
solo. Een carričre die met zijn album Bridge
of Sighs in 1974 wereldwijd van start gaat.
Trower heeft een bijna etherische manier van spelen en
de stem van zijn toenmalige bassist James Dewar
past daar wonderwel bij. Behalve Bridge of
Sighs heeft op mij ook het in 78 verschenen
album Caravan to midnight een
onuitwisbare indruk gemaakt. Trower werkte gestaag
door en maakte tot de 80er jaren voortreffelijke
albums.
Zoals voor elke gesettelde
muzikant kwam ook voor de Trower de Punk als een
soort van dreun. De zweverige en uiterst
vakkundige muziek werd niet meer gewaardeerd en
Trower zakte in de vergetelheid weg. Hij deed nog
sessie werk met oa Bryan Ferry voor diens albums
maar zijn solo carriere zat hopeloos in het slop.
En nu in 2009 lijkt het alsof muziek maken ineens
weer mag. De vaak lijzige muziek van Trower is aan
een soort tweede leven begonnen.
Op ‘beneath’ kun
je weer ouderwets genieten van de ingehouden power
van deze meester gitarist. De lagen (dubs)
op dit album zijn weer ontelbaar en de solo’s
klinken weer ongelofelijk makkelijk onder de
handen van Trower. Een beetje moeilijk vind ik de
zang van Trower zelf, ik was in het Dewar (Bas en
zang) tijdperk een heel behoorlijke fan, dus is
het Mark Knopfler achtige geluid van Trower zelf
even wennen.
Trower is een goede tekst schrijver en
voortreffelijke songwriter, maar ik denk dat de
liefhebbers en ook de nieuwkomers vooral geraakt
zullen worden door de immer warme en etherische
klanken die deze Strat virtuoos schijnbaar
moeiteloos op de mat legt. Aardig detail: in de
opener, het instrumentale Wish you were mine,
gebruikt Trower dezelfde licks als in Fool een
nummer dat ooit op mijn favo album Caravan to
midnight uit 1978 stond. Een absolute aanrader
deze nieuwe en vooral oude vertrouwde Robin Trower!
+++++
|
