|
Peace Machine
Philip Sayce
Provogue
Tja vrienden, is het weer
zover? Gaan we weer een oud album oppoetsen? Deze
is per slot van rekening al uit 2005!!! Afgelopen
Moulin Blues vertelde de platenbaas van Provogue
dat hij bezig was met een absoluut talent, je laat
dat dan meestal for what it’s worth…. Labels
zijn op z’n mist opportunistisch van inslag
toch? Later dit jaar een mail van de mensen van
Super Floor ze gingen het voorprogramma doen van
een Fántástische Gitarist:…. Philip
Sayce…… wie? Philip
Sayce!!
Sayce is geboren in Wales
maar toen hij twee jaar was verhuisden zijn ouders
naar Toronto Canada. Al jong komt hij in aanraking
met muziek en hij speelt als slaggitarist in de
band van Jeff Healy, om later toegevoegd te worden
aan de live
begeleidings band van Melissa Etheridge. In 2003
komt zijn eerste solo album: The philip Sayce
Group en 3 jaar later Peace Machine,
laatste wapenfeit is het in 2007 verschenen Silver
wheel of stars. Provogue pikt heel verstandig
pas aan met Peace Machine. Een album waarop
Sayce definitief een koers kiest. Een koers die
ergens tussen de Black Crowes, Jeff Healy en het
debuut van Cry of love in ligt. De stem van Sayce
komt bedrieglijk vaak in de buurt van Chris
Robinson van The Crowes, maar daar houden de
vergelijkingen op… Sayce is een liefhebber van
de stevige kost. Lekkere Riff based nummers met
veel ingehouden power en waar het kan houd hij
niks in!!!! Overal
op het album een zoemende Hammond B3 bespeeld door Fred
Mandell. Sayce weet zich qua ritme op dit album
gesteund door oude rot Kenny Aronoff een
slagwerker die met de hele wereld al het podium
deelde, Bob Dylan, Meat loaf, Ritchie Sambora om
er maar een paar te noemen. Vanaf het eerste
nummer: One Foot in the grave, tot de
afsluiter Peace machine weet je precies
waar je aan toe bent met Sayce, Blaartrekkende
solo’s, en songs met een kop en een staart.
Bluesrock van de bovenste plank die nergens ook
maar een seconde verveeld. Peace Machine is
ondanks z’n leeftijd voor mij een van de betere
releases van dit jaar!!
+++++
Unspoiled by
progress
Walter
Trout
(Verzamelaar)
Provogue
En wederom een verzamelaar
van Water Trout, maar dit keer eentje met een hele
behoorlijke hap toegevoegde waarde! Unspoiled
is een verzameling niet eerder uitgebrachte songs
en drie hele nieuwe. Het muzikale leven van Trout
heeft immer in het teken gestaan van de Blues en
de Bluesrock. Hij speelde in het begin bij
puristen als John Lee Hooker, Big Mama Thornton,
verving de overleden Bob the Bear Hite bij Canned
Heath, Was een
periode lid van John Mayalls Bluesbreakers en
heeft een indrukwekkende palmares als solo
artiest. Wat Trout op al zijn albums aantrekkelijk
maakt, is: honderd procent inzet. Z’n live
optredens zijn een feest en Trout beult er immer
op los alsof het z’n laatste gig ever is, elke
keer weer! Het aardige van dit album is dat Trout
bij het samenstellen gewoon een keertje
egoïstisch geweest is..dus: dingen die voor hem
belangrijk waren. De opname kwaliteit is secundair
gebleven aan de herinnering! De opener They
call us the working class is meteen een
fonkelnieuwe track en Trout spuwt even zijn gal
over de grootverdieners die lachend op hun privé
eilandjes kijken naar de rotzooi de ze veroorzaakt
hebben met de huidige financiële crisis!
Voor de rest neemt Trout je
aan de hand mee door zijn muzikale leven.
Kippenvel momentje is het nummer Sweet as a
flower een opname van 22 augustus 2005 het
nummer is geschreven door Walter Trout en zijn
vaste bassist Jimmy Trapp. Het nummer zou de
laatste opname worden van Trapp twee dagen later
overleed de Bassist aan hart falen. Het absolute
hoogtepunt voor mij is Finally gotten over you,
met een harpsolo van Trout zelf maar daarna een
solo zoals alleen Trout die maar kan spelen Divine!!!!!!!!!!
Door de keuzes van Trout komt
de CD hier en daar wat rommelig over maar het is
wel heerlijke rommel.
+++++
Deep Fried
Fried Bourbon feat. Roland
van Campenhout en Gene Taylor
Music Arena
Meteen maar even losbarsten:
als je op je hoesfoto toppers als Gene Taylor en
Roland van Campenhout terug brengt tot figuranten
dan heb je ballen zo groot als een Skippy bal!
Dat is nu juist de grote plus
van dit Belgische Fried Bourbon, het zijn Belgen,
Nerviers in de juiste zin van het woord! Wars van
conventies en spelen voor de lol. Op deze derde CD
van het collectief komen vakmanschap en plezier
weer voor commerciële inzichten te staan. Deep
Fried is wederom geproduceerd door brombeer Roland
van Campenhout, een man die in ons kikkerlandje
(NL) gruwelijk ondergewaardeerd wordt (hij speelde
met Rory Gallagher, Leo Kotke, Tim Harding en Ian
Anderson).
Mede door de inbreng van Gene
Taylor neigt ook deze CD behoorlijk richting West
Coast Blues maar er zijn genoeg aanknopingspunten
te horen met werkelijk alle windrichtingen van de
Blues.
De pers omschrijft Fried
Bourbon als een Roots band maar voor Deep Fried
vind ik die kwalificatie een paar maten te nauw
met behulp van Blazers (My sweet girl) met
behulp van een zangeres ( Candy) weet Fried
Bourbon een album als een radio programma neer te
zetten. Afwisselend en met een lekkere flow. Het
kwartet beheerst werkelijk alle stijlen en voor
Huzarenstukjes worden gewoon de best denkbare
geestverwanten als West Coast pianist Gene Taylor
en allround muzikant Roland ingehuurd!
Deep Fried zet Fried
Bourbon nog vaster op de kaart van de Belgische
Blues en die kaart wordt Godzij dank steeds
internationaler!
++++0
|
