|
Roots and Stories Nico
Backton & Wizzards of Blues
Naked
productions
2009
Surprise!!!!!!
Je kent dat wel, vaag hoesje, in mijn geval al
gesloopt door Tante Post en een artiest waar je
nog nooit van gehoord hebt. Nico DeBacker is een
Frans Belgisch juweel dat veel te lang verstopt
heeft gezeten. Backton (we houden het maar op zijn
artiesten naam) is een multi-instrumentalist die
zich soepeltjes een weg baant door de Blues
stromingen van de wereld. De muziek is vaak
akoestisch maar immer vergezeld van een uitermate
scherpe productie. Dat hoor je vooral in de vaak
verassende arrangementen.. productionele grapjes
die bij anderen vaak tenenkrommend zijn werken bij
deze artiest en op de CD wel! Neem bijvoorbeeld de
Leadbelly klassieker: Goodnight Irene, veel
vertolkers van dit nummer maken er een inhaak
versie van gewoon in de drie kwarts maat en dan
walsen maar. Backton pakt dat heel anders aan…
een mooi riffje zoiets als in I’ve got dreams to
remember van Otis Redding en daar gedreven zang
over heen. Verassend en het meegil gehalte heeft
er niet onder geleden. 4 van de 12 nummers op
Roots and stories zijn covers en ook die vier
nummers passen wonderschoon in de flow van de CD.
Ik heb al eerder onze Zuiderburen een dikke pluim
gegeven vanwege hun vrije interpretatie van het
fenomeen Blues Backton past met dit album naadloos
in hun gelederen!!
++++0
Into the Spirit
Rob Orlemans & Half past midnight
Silvox 2009
Hij
is een van de vaste waardes daar waar het om de
stevige Bluesrock gaat in Nederland en dat hij die
plek meer dan verdient dat bewijst Orlemans met
dit nieuwe album. Maar het gaat niet zonder slag
of stoot. Opnieuw gaat Orlemans zelf op de stoel
van de producer zitten en opnieuw zijn er
overduidelijke aberraties gewoon in de eindmix
terecht gekomen.
Eerst maar eens even de positieve kanten
van Into the Spirit. Orlemans is een begenadigd
gitarist die zich niet graag beheerst en waarom
zou hij ook in dit genre? De schijf staat bol van
de kleine verwijzingen naar artiesten en
stromingen in de Blues en dat soort knipoogjes
maakt het vaak herkenbaar. Het is een CD voor de
liefhebber van hard en snel in de overtreffende
trap en in die overtreffende trap houden de mannen
ruim stand. Orlemans mag zich gelukkig prijzen met
een ritme tandem (Piet Tromp: bas en Ernst van Ee:
drums) die kan volgen en af en toe ook kan sturen.
Een briljante proeve van bekwaamheid is de
instrumental Black Beauty, daarmee bewijst
Orlemans dat hij behoord in de gelederen van
mensen als Steve Lukather en bijvoorbeeld Rick
Derringer. Tot zover alleen goed nieuws dus, maar
er was een maar. Orlemans heeft de neiging om zijn
vocale arrangementen in de zelfde hoge versnelling
als zijn gitaarwerk te zetten en dat leid
in zijn geval tot ademnood, met te weinig adem kun
je de toon niet zuiver houden en dat zit er een
paar keer in. Nummers waarin het langzamer gaat
zoals Howling wolf gaan Orlemans prima af en heeft
hij een prettig raspend geluid. Maar zodra het gas
erop gaat lijkt het alsof
hij het gevecht met z’n eigen gitaar verliest.
Toch is into the spirit een prima release van een
even prima Nederlandse Band!
+++00
Broadside
Ian Siegal
Nugene
2009
Ooit
schreef ik dat ik bang was dat hij het niet lang
zou maken deze Engelsman.. die angst is er nog
immer maar van 2005 tot nu is toch al 4 hele jaren
en met deze erbij evenzoveel prachtige albums. Op
Broadside verlaat Siegal af en toe het geijkte
Bluespad en duikt hij wat dieper in zijn Americana
kant. Toch blijft er op de achtergrond altijd die
Memphis Blues toon hangen..de humor, de simpele
instrumentatie…altijd latent aanwezig. De songs
op Broadside zijn meer verhalend en Siegal heeft zich
meer toegelegd op tekstuele gedeelte dan anders.
Steeds
meer gaat Siegal richting Tom Watts. Het is
natuurlijk niet zo dat dit geen Blues album
geworden is want nummer twee van de CD Hard
Pressed is een vuile Blues in de Howling Wolf
traditie maar Broadside is meer divers de Country
in The Bleeding Cowboy’s lament, de funk in Like
hell (met oud maatje Matt Schofield op de
slaggitaar) en de Bo Diddley jungle beat in Little
paranoid. Ian Siegal kan zo vreselijk heerlijk
niet zingen…….dat maakt hem uniek. Het is een
van die heerlijke Love’m or hate’m artiesten..
De oude Memphis Blues artiest Siegal komt weer
boven in het laatste nummer The Ballad of Big Foot
Chester een verwijzing naar zijn held The Howling
Wolf die in als eerste artiesten naam Big Foot
Chester gebruikte.
Broadside
is een CD zonder zwakke plekken en bewijst dat
artiesten van het kaliber Siegal gewoon een zijpad
kunnen bewandelen en immer geloofwaardig blijven….
Een
klein voorbeeldje van zijn relativerings vermogen
tot slot: You can live like a king as sure as you’re
born or you can die like Elvis, all alone on the
john….
+++++
|
