Black Rock
Joe Bonamassa
Provogue
Aardig
om te zien dat snel groeiende artiesten als JB
toch hun gevoel van loyaliteit behouden. Want de
deal met Label Provogue was eigenlijk helemaal
niet bedoeld om zo lang te duren en eigenlijk is
Provogue wat te klein voor JB. Maar Mascot/
Provogue stak een aantal jaar geleden behoorlijk
de nek uit en ziedaar er bestaat nog zoiets als
gerechtigheid en trouw.
Het
album dan. Black Rock is een stuk minder spannend
dan zijn voorganger John Henry, dat ligt
gedeeltelijk aan de instrumentatie en gedeeltelijk
aan de hoge verwachtingen. Eerst maar de
instrumentatie. JB heeft deze schijf opgenomen in
de Black Rock studio in Griekenland en instrument
freak als hij is betekende dat; Griekse
instrumenten erbij als de Bouzouki, de Nei en de
Clarino. Gelukkig is het producer Kevin Shirley
toevertrouwd om die apparaten behoorlijk in de mix
te zetten. Maar nummers als Quarryman’s lament
en Bird on a wire krijgen toch een wat unheimisch
gevoel mee. Eindelijk is er dan ook het
langverwachte Duet met BB King in de vorm van
Willy Nelson’s; Nightlife. Verassend omdat het
drie klikken sneller gebracht wordt dan de meeste
uitvoeringen van dit nummer en flauw omdat
het zich laat beluisteren als een
verplicht nummertje. Maar JB laat zich wel weer
horen in stampers als Three times a fool en Look
over yonders wall. Doorluisterend moet je
constateren dat Black Rock een breder album is dan
zijn voorganger en dat JB nog steeds groeit, hij
is met vlag en wimpel het beste dat de Jonge Blues
Rock garde te bieden heeft en het is logisch dat
hij af en toe eens over de grenzen van de 12 maten
heen gaat!
+++++
Vintage Blues
Barrelhouse
Munich
Barrelhouse
bestaat al vanaf 1974 in verschillende
bezettingen. Zangeres Tineke Schoenmaker trad in
1975 toe tot de gelederen en is sindsdien met kop
en schouders de beste Blues zangeres die Nederland
rijk is. In 84 stapte ze uit de band om solo te
gaan, een vergissing die pas halverwege de jaren
90 hersteld werd!
Het laatst verschenen reguliere album was
in 2002; Walking in time en dat album heeft nu
een meer dan voortreffelijke opvolger gekregen in
de vorm van Vintage Blues. Barrelhouse is vanaf
het begin al zeer eigenwijs omgegaan met de
standaard werkjes in de Blues. Alles kreeg altijd
een smeuïg BH sausje mee. De bezetting op Vintage
is gewoon de oude uit de jaren 70. De gebroeders
Laporte Gitaren, Han van Dam Toetsen, JW Sligting
Bas, Bob Dros Drums en La
Schoenmaker Zang.
Vintage bevat songs van Willy Dixon, Muddy
Waters, Joh Lee Hooker en vele anderen. Het hese
stemgeluid van Schoenmaker blijft bekoren en
Laporte weet nog steeds als geen ander wanneer
wél en wanneer niét op te vallen! Een absoluut
hoogtepunt is de cover van God Bless the Child van
Billie Holyday. Laporte op een geleende Banjo en
Schoenmaker moet het over de losse noten van die
Banjo maar oplossen meer niet. Dat leid tot een
verstillend mooie uitvoering van dit nummer.
Luisterend naar Vintage Blues van Barrelhouse zal
je moeten vaststellen dat Barrelhouse na 36 jaar
absoluut weet waar Abraham de Mosterd haalt en dat
de band op haar gebied en in haar repertoire in
Europa haar gelijke niet kent en dat is knap…..
heel knap!
+++++
Inner
revolution
Philip Sayce
Provogue
Het
vierde album van deze Canadees in zijn thuisland
en de tweede die in Europa wordt uitgebracht. De
eerste was Peace
Machine uit 2006 en die verscheen vorig jaar
op Provogue. Het verschil tussen dit album en Inner
Revolution wordt in het buitenland teniet
gedaan door het album Silver Wheel of Stars. Ik
heb het gevoel van een harde return als ik de
beide albums naast elkaar leg. Peace Machine was een ongepolijste
Diamant en Inner
Revolution is gepolijst en hier en daar zelfs
wat gladjes te noemen. Sayce is ook op dit album
aan de harde kant van de Blues Rock te vinden met
af en toe uitstapjes naar de héél harde kant. Take you away
bijvoorbeeld zou zo gespeeld kunnen worden door
The Queens of The Stone Age. Je krijgt als
luisteraar weinig tijd om bij de te komen.
Opvallend is de gelijkenis tussen de muziek van
Sayce en die van een obscure band als Cry Of Love
(1990/ 1997) De riffjes en de benadering lijken
erg op die van Gitarist Audley Freed de chef
muziekjes van dat Cry of Love ( Freed ex Black
Crowes) Maar Sayce komt ook in de buurt van Lenny
Kravitz met Are you Ready. Kort door de bocht zou
je kunnen stellen dat de wortels van Sayce diep in
de jaren 70 liggen en dat maakt Inner
revolution voor “den oudere Jongere” een
uiterst beluisterbaar album.. alleen: niet op de
achtergrond daar is het net even te aanwezig voor.
++++0
|
