I
sing you the Blues
Get The Cat
ZYXmusic
De
Biografie van de band begint met een retorische
vraag: Is niet elke muziek ergens Blues?? Get the
Cat komt uit Keulen geeft geen eensluidend
antwoord op die vraag op het album I sing you the
Blues. Zangeres Astrid Barth heeft zonder twijfel
een heel behoorlijke strot maar het album strand
in goede bedoelingen. Het album hinkt op
twee gedachtes… doen we wat we leuk vinden? Of…
maken we een CD die de titel recht doet. Voor dat je
nu denkt: ‘Doosje dicht en hup het cilindrisch
archief in met deze CD moet mij toch van het hart
dat de diverse stijlen uitermate verzorgd hun
opwachting maken op deze schijf. Latin, Soul,
R&B en Blues het wordt wel met vakmanschap
benaderd. Dat is zeker te danken aan de vakkundige
songwriting van Bassist: Till Brandt
(hij schreef alle nummers!) en aan het gitaarwerk
van Phillip
Roemer. Barth zingt met haar hart en zo kan het
gebeuren dat een ratje toe toch
absoluut de moeite van het beluisteren waard is!
++000
Don’t
say a word
Stefan Schill
Provogue
Of
het nu komt door de verdiensten aan Joe Bonamassa
of dat het gewoon idealisme is dat weet ik niet.
Maar label Provogue investeert behoorlijk in jonge
artiesten en ook Nederlandse talenten krijgen een
kans. Stefan Schill is zo’n jonge artiest. Een
artiest die zelf ook al jaren aan de weg timmert.
Hij is er dus allang achter dat je helemaal niets
cadeau krijgt in de Blues, zijn eersteling op
Provogue is dan ook absoluut geen presentje aan
zichzelf. Het is een doordacht album waarop het
lijkt alsof de artiest iets achter houd. Sefan
Schill wordt de laatste tijd als de Nederlandse
John Mayer beschouwd en dat is iets waar hij snel
vanaf moet zien te komen..immers: om dan te
groeien zal hij beter moeten worden dan die Mayer
en dat lijkt me onredelijk. Gelukken kennen wij
Stefan als een eigenwijze opsodemieter dus daar
hoeven we ons niet al te veel zorgen over te
maken. Don’t say a word is een prettige
verzameling songs die Schill immer als middelpunt
hebben vooral de Titeltrack past hem als een jas.
Schill
geeft in diverse interviews aan dat hij
speelruimte voor zichzelf gecreëerd heeft door
niet voluit te gaan op Don’t say a word. Ik weet
dat inhouden en spelen met een mooie flow en
dynamiek heel veel moeilijker is dan 60 minuten
gitaarsolo’s. Ik ben er dus van overtuigd dat
Don’t say a word wél het beste is wat Schill op
dit moment te bieden heeft…. Die lange
gitaarsolo’s? Ga Schill maar eens live bekijken!
Schill heeft een prima debuut in handen en
Provogue heeft precies lang genoeg gewacht met
hem!
++++0
Do
that Tonky thing!
The BluesBlasters
Eigen
beheer
Veel
opgestuurde demo’s kunnen na beluistering op de
plank: “Goede bedoelingen” gelegd worden, maar
zo af en toe schiet er een pareltje voorbij. Zie
Veldman Brothers. In de zelfde klas zitten de
jongens van de Groningse BluesBlasters… het is
vuil en ruig, het is smerig en verplicht tot een
feestje.
De
Bluesblasters ontstonden uit de as van het lokaal
zeer populaire collectief Life Boat, dat in 1999
in Groningen ter ziele ging. Na een korte pauze
gingen verschillende heren uit deze band toch weer
aan de slag en de vernieuwing heeft ze goed
gedaan. Tonky thing is een verzameling slepende
vooral pakkende Chicago blues achtige nummers, met
een prettige hoofdrol voor de mondharp van Steven
Elings. Heerlijk slepend en huilend grommend in de
mix. Tuurlijk zitten er foutjes in deze Demo en
zouden er dingen beter kunnen… maar de intentie
is plezier en ‘storm und drang’ ,spelen omdat
je ervan houd en daar in Groningen houden ze
ervan!!!
+++00
This Time
Around
Mitch Laddie
Provogue
12
nummers en slechts 2 covers da’s niet slecht
voor een debuut album. De 20 jarige Mitch Laddie
uit Engeland is
een behoorlijk goed bewaard geheim en This time
around is een absolute verassing. Laddie geniet de
bescherming van Walter Trout maar is op zijn
debuut geen klein Waltertje. Verre van dat.
Verassende covers met mooi en vooral inventief
eigen werk. Hoogtepunt is voor mij Here’s a
drink een nummer dat in de verte doet denken aan
Tin Pan Alley in de uitvoering van Stevie Ray
Vaughan.. het sleept en Laddie weet precies de
goede nootjes op de juiste plaats te buigen. Veel
van zijn muziek komt niet uit z’n hoofd maar
lijkt zo uit z’n…… te komen. De covers zijn
prettig waarvan de James Brown floorfiller: Papa’s
got a brand new bag absoluut een geniale
vondst is. Mitch Laddie is een ruwe diamant die in
ongepolijste vorm misschien wel het mooiste zal
schitteren. 20 jaar en dan al zo’n gevoel op
kunnen roepen… een toekomst om bang van te
worden.
+++++
|
