|
American Spiritual
Dirty Sweet
Acetate
Waar
moet je deze band uit San Diego, California in
hemelsnaam plaatsen? De naam komt uit een song van
T Rex (Bang a Gong get it on) maar die zijn ver te
zoeken in het geluid van American Spritiual. Je
zou ze het beste kunnen vergelijken met een hele
frisse Black Crowes. Zanger Ryan Koontz heeft een
strot die dichtbij Chris Robinson ligt en ook Axl.
Rose gluurt om de hoek. Ook zijn de Allman
Brothers niet ver weg en ook Lynyrd Skynyrd zit in
het weefsel. Je leest hoe moeilijk het is om Dirty
Sweet een plekje te geven. De muziek is zwaar van
riff zonder in de depressiviteit van de jaren 90
te verzakken. De band staat als een huis en Nathan
Beale, de gitarist is de absolute stuurman. Voor
velen zal het vergelijken met andere bands
vervelend, ja, zelfs, wijsneuzerig in de oren
klinken. Maar Dirty Sweet heeft de microscoop heel
nadrukkelijk op de muziek uit de jaren 70 gericht.
Zonder in de overbekende valkuilen te trappen. De
productie is absoluut van deze tijd. Bij hun
eersteling schreef een Amerikaanse recensent: “Of Monarchs and
Beggars is een album voor mensen die met plezier
luisteren naar de lange versie van Free Bird van
Lynyrd Skynyrd.” De elf
snoepjes op American Spiritual te beluisteren zijn
gebaseerd op muzikaal vakmanschap. Daar komt ook
nog bij dat bij live optredens de mannen een soort
van magische aanwezigheid hebben. Dat lijkt gek
maar als je ze ziet lopen dan weet je gewoon dat
ze straks lawaai gaan maken….prettig lawaai. En
die attitude is een zegening tussen alle grijze
muizen en depressie tanks die doorgaans werkzaam
zijn in de muziek. American Spiritual is het zware
breekijzer van Dirty Sweet waarmee hopelijk de
deuren naar verdient groot succes geforceerd gaan
worden!
+++++
Coexist
Ruben Hoeke band
Dimension
Ik
ga het in deze regels nog slechts één keer
opschrijven..voor die genen die dat gemist hebben
in 2006 bij het uitkomen van Sugar het debuut van
de Ruben Hoeke Band. Ruben Hoeke is de zoon van de
legendarische Boogie pionier in Nederland Rob
Hoeke, even voor de jongeren onder ons. Rob
Hoeke had TV shows, Radio programma’s en hits…véél
hits. Margio, When people talk en drinking on my
bed (met zang van neef Frans Hoeke). Zoon
Ruben is dus erfelijk belast. Wat hij in ieder
geval van z’n oude heer heeft: is het vermogen
om een liedje te schrijven..kort, bondig en de
essentie op de goeie plek. Ook Coexist is hier een
voorbeeld van ,12 identiteiten vallend onder
dezelfde noemer Ruben Hoeke. Gasten Danny
Ladenmacher gil gitaar, Peter Cook zang
.Sophie de Rijk, Viool. Een complete verassing is
het gastoptreden van Jacques Kloes (weer)voor de
jongeren onder ons Kloes was de stem van de Dizzy
man’s band opgricht in 1970 in Zaandam. The
Dizzy Man’s band was een pret orkest dus zal de
bijdrage van van Kloes ook wel… niets ervan Midnight
man stuwt en duwt en Kloes is naast vaste zanger
Frank van Pardo een rots in de branding. Het moet
me van het hart dat Coexist het rechte pad van de
Blues (rock) regelmatig verlaat. Hoeke en z’n
maten voelen zich niet verplicht tot
rechtlijnigheid en dat geeft je af en toe het
gevoel dat de boel blijft hinken op twee
gedachten.. wel twee hele mooie gedachten dat dan
weer wel. Het debuut Sugar was een droom start en
de droom gaat door!
0++++
Classic
Appalachian Blues
Verzamelaar
Smithsonian Folkways
Recording
De
term Appalachian Blues is wat wazig en
waarschijnlijk bij de meesten ook volslagen
onbekend. De Appalachian Mountains ,ze beginnen in
de Amerikaanse Staat Alabama aan de Oostelijke
zijde en eindigen in het Zuid oosten van Canada.
Het bergmassief is ongeveer 2400 Km lang en 480 km
breed met een hoogste top op Mount Mitchell in
North Carolina van 2037 m. Belangrijker voor de
ontwikkeling van de Blues is het plateau aan de
oostkant van dit massief Het Piedmont plateau. De
Piedmont Blues zal voor velen wel een bekende
klank hebben. De Blues uit deze regio is
akoestisch en gebaseerd op technieken uit oa de
Ragtime en Stringband , de gitaar wordt als een
Banjo bespeeld dus: veel Fingerpickin’ . Ook de
geijkte instrumenten uit de Bluegrass zoals de
Fiddle en washboard zijn veel te horen. Aardig aan
de Piedmont Blues zijn de teksten, Er is altijd
een prettige vorm van humor aanwezig, vaak diep
zwarte humor, maar nooit de volkomen hopeloosheid
van bijvoorbeeld de Coutry Blues. Deze verzamelaar
is verplichte kost voor de liefhebber van
traditioneel werk. Nu is de term Piedmont Blues
groter dan het eigenlijke plateau een man als
Mississippi John Hurt( Memphis) wordt ook gerekend
tot een van de groten uit de Piedmont. Op deze
verzamelaar echter alleen groten uit de
daadwerkelijke regio, Sticks McGhee en zijn broer
(Walter) Brownie McGhee, Peg Leg Sam Jackson en
Etta Baker zijn er maar een paar. (20 in totaal!).
Soms dwaalt de keuze van de samenstellers naar de
Country en Folk, maar dat is niet zo gek als je
weet dat vele Folk helden hun inspiratie en
technieken uit de Appalachaian Mountains en het
Piedmont plateau weghaalden. Ook nu nog zijn er
artiesten die zeggen dat hun inspiratie in de
regionen te vinden is. Leo Kottke, Paul Simon en
Mark Knopfler.
Classic Appalachian Blues is een juweel
voor mensen met een muzikaal Historisch besef! De
opnames zijn opgepoetst en dat is met liefde
gedaan en het boekwerkje bij de CD bevat lekker
veel lees en weet werk!
+++++
Trouble
Scott McKeon
Provogue
Met
de ogen dicht zie ik hem nog staan op het
hoofdpodium van Moulin Blues een paar jaar
geleden, een verlegen wat schuchtere jongen die
alleen oog had voor zijn instrument en die qua
uitstraling volledig mislukte… niemand vond dat
erg want Mckeon is wel een bijzonder groot talent.
Zijn tweede album Trouble is heftiger dan zijn
debuut I can taken no more. Het blijft aan de
stevige kant van de Blues- Rock alhoewel McKeon
ook de paden naar de gewone Rock niet schuwt De
Titelsong bijvoorbeeld zou zo uit het repertoire
van Ed Kowalszyk (Live) kunnen komen. Aardig is
ook dat je op dit album zanger/ producer en
gitarist David Ryan Harris terug hoort komen in
het nummer Talk to me. Harris was de grote kracht
achter het succes van ex arrested development
zangeres Dionne Farris in 1995, hij produceerde en
musiceerde op haar debuut Wild Seed Wild Flower.
Dat Mckeon gewoon een van de grote talenten van
dit moment is dat staat voor mij vast en dat
trouble een lekker albums is staat ook vast.
Trouble is een echt gitaristen album, zonder
overigens te vervallen in gefriemel. De
superstrakke riff uit What Ive become, de funk
Blues uit Giving me the Blues en mijn favoriet All
that we were..ik kan me gewoon niet voorstellen
dat McKeon bij de live uitvoering van die stukken
er nog steeds als een “dood vogeltje” bij
staat?
PS
het laatste nummer Home begint als een Mark
Knopfler New
Age zweef muziekje… maak niet de vergissing je
versterker op 10 te draaien vanwege mooi……
denk aan de buren er is meer………….
++++0
|
 |
