|
Look at the time
MOCT (men of considerable
taste)
Cool Buzz
Ooit
was er Drippin’ Honey, ooit waren er The Strikes
(Bathroom acoustics) en nu is er MOCT. Jongens met
een uitgesproken goede smaak…. Om maar eens een
oude knar te citeren: “Jongens waren we, maar,
aardige jongens!” Tazelaar, van Brakel, Kooiman
en van der Pluijm zij zijn de fakkeldragers van de
Blues met een Mississippi horn in ons koude
kikkerlandje. Ondanks het feit dat de heren niet
de oudste zijn uit het circuit is er geen jonge
honden warrigheid, ondanks het feit dat de heren
heel veel kilometers muziek onder de voeten hebben
laten doorgaan is er geen gezapigheid. Look at the
time is een uitgebalanceerd album met de
muzikale noten op de goede plaats. Zoals we van
Big Pete gewend zijn is het tempo onverbiddelijk
en de band staat in zijn dienst, de harp van Pete
is dominant. Dat is niet zo gek als je weet dat
wijlen Lester Butler een van zijn grote
voorbeelden was! Look at the time is een
verzameling van 10 tracks (3 covers) die je
vasthouden. Vooral het laatste nummer Way Down
South laat je even rillen..een track van Lester
Butler en op deze CD speelt zijn vaste gitarist
Alex Schultz een mooie partij mee. MOCT is geen
nieuwe band met allerlei franjes om indruk te
maken. Hun debuut is fris als een eersteling en
door de wol geverfd als hun 10e album
en dat getuigd in mijn visie van Goede smaak!
++++0
Better off now
Killborn Alley Bluesband
Blue Bella
Ik
word altijd een tikje nerveus als ik in de inlay
van een nieuw album moet lezen, dat de heren (of
dames) muzikanten
allemaal een hekel hebben aan solo’s en
gefriemel. Want: dat gefriemel en die solo’s
maken voor mij de Blues zo heerlijk. Bij
beluistering staat zo’n bandje dan meteen al met
2 – 0 achter.. karakterfoutje…ik weet het! The
Killborn Alley Bluesband (KAB) komt uit Champaign
in de Amerikaanse staat Illinois en laat er geen
misverstand over bestaan dat steegje met die naam
bestaat daar helemaal niet (volgens het
stratenboek) Je zou dan nog kunnen denken dat ze
zich vernoemd hebben naar Killbourne Alley in
Chicago maar ook dat is niet het geval. Volgens
Harpist (en chef muziekjes van KAB) Joe Asselin
gaat het om de vele mogelijkheden van het Woord
Killborn..een tegenstelling op zich en om het
woordje Alley, een steeg, met alle gevoelens die
bij een vuile steeg horen. Na beluistering snap je
hem. Better Off Now is smerig en het is een soort
van wedergeboorte van de simpele Chicago Blues.
Tuurlijk, ik mis de solo’s. Maar je krijgt er
wel veel voor terug. KAB is een zeer hecht
collectief en de stem van zanger Andrew Duncanson
komt soms griezelig dichtbij de strot van Luther
Allison (Keep me hangin’). De harp is stuwend en
dragend tegelijk. KAB hobbelt van Soul naar
R&B, Blues en allemaal in een bijna organische
vloeiende beweging. Aardig om te weten is dat deze
CD geproduceerd is door gitarist en labelbaas Nick
Moss en dat er dan tóch geen solo’s op staan.
Better
Off is de moeite waard!
+++00
Sweet Devil
(live)
King MO
Firesea records
Le
roi est mort, vive le roi!! Na het ter
ziele gaan van Phill Bee and the Buzztones,
herrees uit de as de vogel Feniks; King Mo. De
muzikale lijn lijkt geheel gewijzigd en bij
beluistering van deze Live CD toch ook weer een
beetje niet? Verwarring, verwarring. Ten eerste
lijkt het Texas Blues sausje van The Buzztones
helemaal verdwenen. De aanstekelijke zang van Bee
is gebleven maar heeft een randje gekregen. Er is
een grotere rol voor toetsenist Colly Franssen.
Het lijkt wel of Bee gewoon vuile handen gekregen
heeft en dat de rest van de band ook onder het
stof van de road zit!. King Mo is bij vlagen
gruizig, soms zelfs bombastisch. De snoeppot die
The Buzztones waren is veranderd in een smakelijk
gekruide volledige maaltijd! Overigens is dit het
tweede live album van de band en het wachten is op
studio materiaal..alhoewel……….niks mis met
live muziek. Hoogtepunt voor mij is de Grainger/Robbins
Standard Ain’t nobody’s business if I do.
Oneindig mooi als duet van bijvoorbeeld BB King en
Ruth Brown maar Phill Bee komt er ook gewoon mee
weg. Bee en King MO hebben iets dat zeldzaam is.
Je kunt het 9 nummers lang horen..geloof in eigen
kunnen, liefde voor hun muziek en vooral een band
met de zaal en nu ook met de beluisteraar van
Sweet Devil!
+++++
Upside Your Head
Jason Elmore & Hoodoo Witch
Underworld
Hij
komt uit Dennison Texas en is een relatief “jonkie”
in de wereld van de gitaarhelden en toch is Uside
your head geen navelstaar oefening (zoals zo vaak)
geworden. Het is een gitaar album met alle
vooroordelen en open deuren die daarbij horen. Als
de boel dan ook nog eens een keer geproduceerd
wordt door Texaan Jim Suhler dan begrijp je dat er
van rust weinig komt! Nou kun je het bovenstaande
gemakkelijk negatief uitleggen maar dat is in dit
geval niet aan de orde. Vanaf de openings track
Dusk Till Dawn, tot de afsluiter 12 nummers later
That’s the way it’s got to go, is dit een
Blues Rock album aan de goede kant van de streep.
Elmore is een behendig gitarist die zich in het
Power Trio format helemaal thuis voelt. Of het nu
de slepende Blues is zoals All it does is rain, of
een lekkere boogie in 6 Foot down of een tikje
grunge in Dracula Bite, Elmore is allround en
Upside your head is divers genoeg geworden om aan
één stuk in de CD speler te verblijven.
Buitenbeentjes zijn: Een toch wat gezwollen versie
van de Country/Gospel standard Red River valley.
Het leuke accordeon werk in World of Trouble.
Shawn Phares speelt de slaggitaar ritme partij op
de trekzak en dat is absoluut een vondst.
Uside
your head is een prima debuut van een prima
gitarist
++++0
|
 |
