|
Merchants & Thieves
Sandi Thom
Thomcat
Over
het fenomeen Sandi Thom zijn al veel regels
geschreven en eigenlijk allemaal terecht. Thom is
eigenwijs en uiterst carrière gericht. Nou is
eigenwijs en carrière geen gelukkige combi in de
praktijk.. Voor Thom werkt het wel. Haar eerste
carrière kwam bijna volledig tot stand middels
Youtube.ze had zelfs een behoorlijke hit met het
nummer I wish I was een Punkrock girl.. na dat
gedoe kreeg ze aan alle kanten aanbiedingen van
grote labels en ze maakte ook twee albums in de
sfeer van de Punkrock girl voor Sony Maar ja.. Het eerste
album was een nummer 1 hit all over de place en
het tweede album deed het een tikkie minder. De
huilebalkjes van Sony flikkerden Thom zonder
mankeren uit de stal…. Dat zijn overigens de
zelfde mensen die huilen dat wij: de internetters,
allemaal dieven zijn en de business kapot maken…
I rest my case za’k maar zeggen! Merchants
and thieves is een heel andere Sandi, geen
popliedjes in de stijl Suzan Vega niets van dat
al, gruizige Blues, met snerpende
gitaren..geschreven en geproduceerd, samen met
haar toenmalige verloofde Jason Field. De stem van
Thom is kleurrijk en de stijlkeuze is dusdanig
gevarieerd dat het album uitluisteren geen opgave
is. Thom toerde voor dat dit album uitkwam met
Bonamassa door de UK.. zij nam zelfs even voor hem
waar toen zijn stem hem in de steek liet! Misschien
als dank daarvoor staat het duet This O’le World
op deze CD. Merchants and Thieves is een volledig
eigen product van Sandi Thom en Thomcat is haar
eigen label. Mede
door het verhaal en natuurlijk door de prima Blues
is dit toch een van de betere releases van 2010!
+++++
A fork in the road
Michael Dotson
Backstage
52
is hij ondertussen deze gitarist, die momenteel in
Chicago resideert. Dotson werd bij de liefhebbers
bekend door zijn aandeel in Magic Slim and The
Teardrops, met deze band won hij ook de
prestigieuze WC Handy award. De muziek van Dotson
laat zich vangen in de woorden: Low, down and
dirty. A
fork in the road is een Nederlandse
aangelegenheid, opgenomen in Dalfsen en
geproduceerd door Marijn Ooijman. De basis regel
op dit album is: Less is more!! Op het overgrote
deel van de 11 tracks horen we alleen Dotson en
z’n gitaar. De snerpende Telecaster, de warmere
Gibson, ze voeren de boventoon. De stem van Dotson
is raspend en verhalend, steeds weer kleine
knikjes of kleine eerbetoontjes naar zijn helden.
Howling Wolf en Muddy Waters. Heel af en toe wordt
de basis aangevuld door een klein slagwerkje dat
functioneel mee tikt. A fork in
the road is unplugged met een stekkertje zeg
maar… een man en zijn gitaar en daar zit nu ook
meteen het grote minpunt van deze schijf. De losse
componenten zijn absoluut van bovenmatige klasse
Dotson is een begenadigd muzikant een prima
exponent van de Chicago Blues… maar zo kaal en
zo back to basic, dat het gewoon moeilijk is om
het een album lang vol te houden. Toch een ruime
voldoende voor dit album al was het alleen maar
dat de losse nummers stuk voor stuk parels zijn,
alleen allemaal achter elkaar ……. Teveel van
het goede.
00+++
Family Tree
Led Zeppelin (????????)
Music
Brokers
Zoals
zoveel radio makers op leeftijd, ben ik altijd een
fan geweest van de BBC, dat was nog eens radio,
daar werden nogal programma’s gemaakt en
daar werd nog eens geld uitgegeven. Een briljant
voorbeeld daarvan is het programma The Family
Tree… Men neme 1 Supergroep en als een echte
Genealoog ga je dan uitzoeken in welke band alle
afzonderlijke leden gespeeld hebben en welke
gebeurtenissen geleid hebben tot de totstandkoming
van die Supergroep. Je kunt dan een soort Stamboom
maken van een band. Dat laat zich prachtig vangen
in een radio programma…. Dus echt snoepgoed voor
de oren. Toen Family Tree van Led Zeppelin binnen
kwam was ik meteen
enthousiast…helaas dit is een verzameling
buitengewoon slechte opnames die toevallig
rechtenvrij nog ergens op de plank lagen. Het
gebeurd heel vaak dat kleine labels een hele back
catalogus over nemen van een major Company en dan
krijg je dit soort verzamelaars. Voorbeeld:
Jimmy Page en drummer John Bonham samen met
Screaming Lord Such… Such een Alice Cooper avant
la lettre, zijn voorbeeld was weer Screaming Jay
Hawkins…. Horror en Rock maar Such kwam niet
verder dan heel bescheiden resultaten… Die
tracks op family tree zijn dan ook uiterst
gedateerd en hoegenaamd niet interessant! Dan
zijn er nog de Yardbirds, Chris Farlow, Albert Lee
en een wazige sessie met Eric Clapton. Om het
geheel toch nog enig cachet te geven aan het einde
van het album
4 tracks van mensen die Zepp
inspireerden… Robert Johnson, Blind Willy
Johnson, Leadbelly en Eddy Cochran. Voor de gene
die denkt dat alle ellende dan wel voorbij is, is
er nog een toegift… Led Zeppelin kloon Great
White uit Amerika met Stairway to heaven…….
Aardige cover… maar als ik op de Hoes Led
Zeppelin zie staan en ik krijg dit….. gelukkig
staat Frank Farian er niet op maar… het
Argentijnse label Music Brokers schrijft in de
kleine lettertjes op de achterzijde: Please
purchase two copies and keep Rock alive….. Ik
adviseer om er niet eens eentje te kopen!!!
00000000000000000
|
 |
